MIA ENΔIAΦΕΡΟΥΣΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ

Μ Ι Α Ε Ν Δ Ι Α Φ Ε Ρ Ο Υ Σ Α Σ Τ Α Τ Ι Σ Τ Ι Κ Η

Είναι πολλά πράγματα, που αλλάζουν από καιρού εις καιρόν, από γενιά σε γενιά. Και κάποτε πολύ πιό συχνά και από την αλλαγή των γενιών. « Τα πάντα ρεί », έλεγε ο μεγάλος εκείνος φιλόσοφος από την Ιωνία, ο Ηράκλειτος. Και είχε απόλυτο δίκηο, τίποτε δεν μένει σταθερό στον κόσμο αυτό, σ΄ ολόκληρο μάλιστα το σύμπαν. Κι αφού είναι έτσι τα πραγματα, γιατί να μένουν στάσιμες κάποιες συνήθειες που έχουμε ;
Μα για ποιό πράγμα μιλάμε άραγε ; Πολύ απλά, για την ηλικία στην οποία οι άνθρωποι συνήθιζαν – από χιλιαδες χρόνια εδώ – να κάμνουν οικογένεια, να παύουν να είναι μαγκούφηδες κατά το κοινώς λεγόμενο. Να έλεγε ο άντρας – που αυτός συνήθως έπαιρνε τις πρωτοβουλίες – να σχηματίσει μιά οικογένεια, να αποκτήσει απόγονους και τα άλλα σχετικά.
Φαίνεται ότι επί χιλιετίες, ο σχηματισμός μιάς οικογένειας, γινόταν πολύ νωρίς, πριν καλά καλά ωριμάσουν οι μέλλοντες να έλθουν εις γάμου κοινωνίαν, κατά την παλιά διατύπωση. Στα δεκαοχτώ ο άντρας – που δεν ήταν ακόμα άντρας, ήταν ένας έφηβος – και στα δεκατέσσετρα ή δεκαπέντε η γυναίκα, που κι αυτή δεν ηταν ακόμα γυναίκα, ήταν ένα μικρό κοριτσάκι. Και έτσι πήγαινε η κατάσταση μέχρι πριν από λίγους αιώνες. Μάλιστα, στις αγροτικές περιοχές, οι ηλικίες αυτές παραμείνανε μέχρι και πριν από μερικές δεκαετίες, μέχρι πριν από πενήντα περίπου χρόνια. Ετσι ήταν η κατάσταση, και ήλθε η ώρα και η στιγμή να αλλάξει.
Ας έλθουμε στα δικά μας τώρα, δεν μπορούμε να ξέρουμε τί γίνεται στην Ινδία, στις Αφρικανικές χώρες και σε άλλες περιοχές του κόσμου, οπου άλλες συνθήκες από τις εδώ επικρατούσες υπάρχουν. Λοιπόν, πριν από καμμιά τριανταριά χρόνια, οι ηλικίες αυτές στη χώρα μας, ήσαν εικοσιεφτά χρόνια για τους άντρες, εικοσιδυό για τις γυναίκες. Με πιό ψηλές και πιό χαμηλές ηλικιες για μερικούς, αλλά με μέσο όρο αυτόν που είπαμε.
Επειδή τα πάντα ρεί, και επειδή αλλάξαν οι συνθήκες τα τελευταία χρόναι, αλλάξαν κι οι ηλικίες αυτές. Σταδιακά βέβαια, όχι απότομα. Αλλά σιγά σιγά, πήγαν οι άντρες στα τριανταδυό χρόνια, ανέβηκαν κι οι ηλικιες των γυναικών στα εικοσιεφτά. Γιατί όμως ανέβηκαν αυτοί οι μέσοι όροι ; Δεν μπορεί να έγινε αυτή η αλλαγή, χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός λόγος. Και όντως, υπήρχε ο λόγος αυτός, που ήταν οι αλλαγές στις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες του περιβάλλοντος. Καινούργιες λοιπόν συνθήκες, ήσαν οι αιτίες του φαινομένου.
Οι νεαροί των τελευταίων δεκαετιών, πήραν τον ανηφορικό δρόμο των σπουδών σε ανώτερες και ανώτατες σχολές, πράγμα που δεν ήταν σε κάποια σημαντική έκταση τις προηγούμενες δεκαετίες. Όμως, το να ακολουθεί κανείς μιά αρκετών ετών πορεία σε σχολές, και να θέλει να συνεχίσει κατόπιν σε επαγγελματική αποκατάσταση, ήταν ο κύριος λόγος της μεταβολής των ηλικιών δημιουργίας γάμου. Ετσι, οι μεν άντρες πήγαν στα τριανταδύο χρόνια – η στατιστική το επιβεβαιώνει αυτό – και οι γυναίκες στα εικοσιεφτά.
Δεν ήσαν ανώμαλες αυτές οι αλλαγές. Καλές ήσαν και οι ηλικίες αυτές για την λήψη απόφασης δημιουργίας σπιτικού, απόλυτα λογικό είναι αυτό. Μάλιστα, έχει και τα πλεονεκτήματά της αυτή η μετατόπιση των ηλικιών στο σχηματισμό οικογένειας : Οι μέλλοντες να έλθουν « εις γάμου κοινωνίαν » – όπως είπαμε ότι λεγότανε αυτή η φράση – ήσαν πολύ πιό ώριμοι γι αυτή την ενέργεια, πέντε χρόνια παραπάνω σε κάνουν να ωριμάσεις, ψέμματα ;
Η κατάσταση όμως δεν έμεινε εκεί. Πέρασαν καμμιά δεκαπενταριά – είκοσι χρόνια, και άλλη μεταβολή έκανε την εμφάνισή της. Η ηλικία για τους άντρες ανέβηκε – συγά σιγά πάντοτε – στα τριανταεφτά χρόνια, και των γυναικών στα τριανταδυό, πήραν δηλαδή και οι δυό ηλικίες, άλλα πέντε χρόνια παραπάνω. Εφτασε να είναι ένα ζευγάρι υπερώριμων ανθρώπων, που αποφάσιζαν να σχηματίσουν μιά οικογένεια.
Γαιτί αυτή η καινούργια μετατόπιση ; Εκτός από τα μεταπτυχικά που προστέθηκαν στις πανεπιστημιακές σπουδές, τα διάφορα ντοκτοράτα και τα μάστερς, ήλθε και ο παραγοντας ανεργία. Πολύ ωραία, κάνεις όλες αυτές τις σπουδές, παίρνεις και τους τίτλους αυτούς που πολύ χρήσιμοι – υποτίθεται – είναι. Αλλά πρέπει να βρείς και εργασία. Και το να βρείς εργασία σε τούτα τα χρόνια είναι ένα πολύ δύσκολο πράγμα, μ΄όλα τα προσόντα που μπορεί να έχεις. Η ανεργία χτυπά όλες τις πόρτες, ακόμα και των πτυχιούχων και των ντοκτοράδων. Και έ-τσι, πήγαν πιό πάνω οι ηλικίες.
Επειδή οι λόγοι αυτοί, σπουδές και ανεργία, συνέχισαν να υπάρχουν, οι θέσεις εργασίες ήσαν μετρημένες και δεν περίσσευαν, έγινε ανάγκη στην αρχή και μόδα στη συνέχεια, να γίνονται « ανεπίσημοι » και προσωρινοί γάμοι. Αυτοί δηλαδή που συνηθίζεται να ονομάζονται « συμβιώσεις », που βέβαια δεν αποτελούν σχηματισμό οικογένειας, διαλύονται και ξαναγίνονται με άλλα πρόσωπα σε πρώτη ευκαρία. Ευκαιρία που μπορεί να είναι ένας τσακωμός, ένα « ασυμβίβαστο χαρακτήρων », όπως το έλεγαν σε παλιά χρόνια, στην περίπτωση διάλυσης αρραβώνων. Και άλλοι λόγοι, « σε βαρέθηκα », « πολύ μείναμε μαζύ », « καιρός να του δίνουμε » και τα παρόμοια. Όλα αυτά, έκαναν, όχι μόνο να μείνει σταθερά στα χρόνια που είπαμε η ηλικία του γάμου, αλλά και ο ίδιος ο γάμος να αρχίσει να πέφτει σε αριθμούς. Και οι δημιουργούμενες οικογένειες, άρχισαν να παίρνουν ένα δρόμο που δεν τον είχαν και τόσο συχνά πρωτύτερα, τραβούσαν όσο πήγαινε και πιό συχνά σε διάλυση.
Πριν τρία νομίζω χρόνια, έγινε κάτι αρκετά πρωτότυπο σε μιά μικρή επαρχιακή πόλη της Βόρειας Ελλαδας, με το μισό πληθυσμό από ότι η δική μας. Και αφορούσε τη συχνότητα των γάμων σε σχέση με το πριν από εικοσι χρόνια παρελθόν, και επίσης και τη συχνότητα των διαζυγίων στο ίδιο διάστημα. Τα αποτελέσματα της στατιστικής αυτής έρευνας, έδειξαν ότι οι μεν γάμοι είχαν κατέβει στο περίπου μισό από ότι πριν την εικοσαετία, τα δε διαζύγια είχαν διπλασιαστεί ή τριπλασιαστεί σε σχέση πάντα με την προηγούμενη εποχή.
Μιάς και έγινε μιά τέτοια στατιστική σε μιά μικρή πόλη της χώρας, σκέφτηκα ότι δεν θα ήταν άσκοπο να γίνει και εδώ κάτι παρόμοιο. Για να πάρω τα στοιχεία που χρειαζόντουσαν, ζήτησα τη βοήθεια φίλης μου δικηγόρου, η οποία μετά προθυμίας έπευσε να τα βρεί. Νομίζω μάλιστα, ότι και την ίδια την ενδιέφερε ζωηρά αυτή η έρευνα. Και λοιπόν, αυτά που βρέθηκαν, ήσαν παρεμφερή με εκείνα που είχαν βρεθεί και στην προηγούμενη περίπτωση. Και τα οποία θα παραθέσω αμέσως παρακάτω.
Στοιχεία σχετικά με τους γάμους που έγιναν πρωτύτερα, δεν δόθηκαν, παρά μόνο για την περασμένη χρονιά, το 2004. Και ήσαν συνολικά στο νομό, εξακόσιοι είκοσι ένας. Από αυτούς, οι τριακόσιοι εβδομήντα ένας, έγιναν στην πόλη μας, και άλλοι διακόσιοι πενήντα στο υπόλοιπο του νομού. Και τώρα, θα πάμε στο θέμα διαζύγιο. Πριν από σαράντα χρόνια και επί δεκαετίες μετά, τα διαζύγια ήσαν μεταξύ τριανταπέντε και σαράντα το χρόνο, και μάλιστα στις δεκαετίες εκείνες οι γάμοι ήσαν πολύ περισσότεροι σε σχέση με τους τωρινούς, συνεπώς και το ποσοστό των διαζυγίων ήταν πολύ πιό μικρό.
Εδώ και καμμιά δεκαριά – δεκαπενταριά χρόνια, ο αριθμός των διαζυγίων, πήρε την ανηφόρα. Αρχικά πήγε στα πενήντα, κατόπιν περίπου στα εξήντα, ύστερα στα εβδομήντα, κατόπιν στα ογδόντα – χονδρικές τιμές είναι αυτές – και στα τελευταία χρόνια πήγε στα ενενήντα. Για να φτάσει την περσινή χρονιά, το μαγικό αριθμό των εκατό ακριβώς διαζυγίων. Και αυτό, σε συνάρτηση βέβαια με τη μεγάλη μείωση των γάμων, πράγμα που σημαίνει, ότι στην πραγματικότητα υπάρχει ένας πενταπλασιασμός περίπου στον αριθμό των διαζυγίων σε σχέση με τις πριν από σαράντα χρόνια εποχές.
Κατά πώς πηγαίνουν τα πράγματα, και σύμφωνα με την τωρινή πορεία τους, θα πρέπει να περιμένουμε και άλλες αλλαγές στα νούμερα. Εν πρώτοις, ο αριθμός των γάμων φαίνεται ότι θα συνεχίσει να ελαττώνεται, κι αυτό επειδή οι συνθήκες που προαναφέρθηκαν, μάλλον θα υπάρχουν και στο μέλλον. Μάλιστα, μπορεί η ταχύτητα μεταβολής, να γίνει μεγαλύτερη, και πιθανόν και οι ηλικίες στις οποίες θα γίνονται οι γάμοι να πάνε ακόμα πιό ψηλά, ας πούμε – υποθετικά βέβαια – στα σαραντα ή σαρανταδύο για τους άντρες, και στα τριανταεφτά ή σαράντα για τις γυναίκες. Αλλά μπορεί να γίνεται λόγος για ενώσεις ατόμων των δύο φύλων, στα σαράντα και τα τριανταεφτά χρόνια, ή και πιό πάνω ακόμα ; Το πράγμα θα καταντήσει τραγέλαφος αν φτάσουμε σ΄αυτές τις ηλικίες.
Οσο για το ποσοστό των γάμων που θα οδηγούνται σε διαζύγιο στα επόμενα χρόνια, στις επόμενες δεκαετίες, καλείται ο αναγνώστης να δώσει τη γνώμη του. Προσωπικά, πολύ μπερδεμένα μου φαίνονται τα πράγματα στον τομέα αυτό. Λέτε να διαλύονται οι μισοί γάμοι στο προσεχές μέλλον ;΄Η και ακόμα πιό πολλοί, αν ακολουθηθεί η ίδια πορεία που έχει δρομολογηθεί τις τελευταίες δεκαετίες ; Ε, λοιπόν, κανένας δεν μπορεί να γίνει προφήτης, άλλωστε προφήτες στην εποχή μας δεν μπορούν να υπάρξουν. Καθώς λέει και η παλιά λαϊκή παροιμία, « πάς μετά Χριστόν προφήτης, γάϊδαρος εστί ».

Posted in Uncategorized | Comments Off

Ε Γ Κ Λ Η Μ Α Τ Α Π Α Θ Ο Υ Σ

Ε Γ Κ Λ Η Μ Α Τ Α Π Α Θ Ο Υ Σ

Δεν θα το πίστευε κανείς, αλλά συμβαίνει και στις μέρες μας. Σε μιά εποχή που χαρακτηρίζεται από την ύλη, το αλύπητο κυνήγι του χρήματος, τον έντονο ανταγωνισμό για την επιβίωση, τη δίψα για την απόκτηση πραγμάτων που θεωρούνται ότι είναι τα σπουδαιότερα στη ζωή αυτή, δεν θα πίστευε λοιπόν κανένας, ότι ακόμα υπάρχουν κατάλοιπα ενός παρελθόντος γεμάτου από συναισθηματισμό. Και όμως. Πολύ συχνά, σχεδόν κάθε βδομάδα, ακούμε στα δελτία ειδήσεων από το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση, και διαβάζουμε στις εφημερίδες, για εγκλήματα που έχουν σαν μοναδικό κίνητρο το πάθος, το ερωτικό πάθος.
Ενα τελευταίο παράδειγμα που είχαμε πριν από έναν μήνα περίπου. Νεαρός ηλικίας εξήντα και πλέον ετών, πήρε μιά μέρα ένα περίστροφο – μπορεί να ήταν και πιστόλι – και πηγαίνοντας λίαν πρωϊαν στο μαγαζί που διατηρούσε μιά κυρία ηλικίας αρκετά κάτω από τα πενήντα, συνάντησε την εν λόγω κυρία, και άδειασε επάνω της όλες τις σφαίρες που υπήρχαν στο όπλο του. Η γυναίκα εξέπνευσε αμέσως, δεν μπορείς να κυκλοφορείς στους δρόμους έχοντας μέσα σου ένα μάτσο από σφαίρες, όπως ο αλήστου μνήμης εκείνος Ρασπούτιν.
Ο νεαρός που εκτέλεσε το έγκλημα αυτό, συνελήφθη – χτές άκουσα από την τηλεόραση το ρήμα « συλλήφθηκε », φαίνεται ότι έτσι το λέει η καινούργια γραμματική – και όταν οι αστυνομικοί τον ρώτησαν γιατί σκότωσε τη γυναίκα αυτή, έδωσε τις απαραίτητες εξηγήσεις.
Η γυναίκα και ο δράστης ζούσαν μαζύ επί κάποια χρόνια.( Προφανώς δεν μπορούσαν να νομιμοποιήσαουν τη σχέση τους λόγω δυσκολιας στο να πάρουν διαζύγιο από προηγούμενο γάμο ). Αλλά πριν από μερικούς μήνες, η γυναίκα αυτή, τον είχε εγκαταλείψει. Ο λογος που τον εγκατέλειψε, ήταν ένας πολύ συχνός σε τέτοιες περιπτώσεις. Ο νεαρός των εξήντα και πλέον ετών, ήταν πολύ νευρικός, πολύ οξύθυμος, και της έκαμνε το βίο αβίωτο. Μάζεψε λοιπόν τα μπογαλάκια της και πήρε δρόμο χωρίς επιστροφή. Ο νεαρός εξεμάνη, την παρακάλεσε να επιστρέψει, αυτή αρνήθηκε παρά τις απειλές κατά της ζωής της, και τότε ο νευρικός εραστής έχασε τον έλεγχο, και έκανε αυτό που έκανε.
Νομίζει κανείς όταν ακούει τέτοιες ιστορίες, ότι βρίσκεται σε κάποιες παλιές εποχές. Οταν ο έρωτας ήταν στην πρώτη γραμμή των ενδιαφερόντων των ανθρώπων, όταν οι τροβαδούροι του Μεσαίωνα έλεγαν τις μπαλλάντες τους με θέματα συχνά ή συνήθως, τον έρωτα. Όταν οι Σταυροφόροι έφευγαν για τις σταυροφορίες, αφού προηγουμένως φορούσαν στις γυναίκες ή στις κοπέλλες τους, ειδικές ζώνες, για να τις αποτρέψουν από να τους προδώσουν κατά το διάστημα της μακράς απουσίας τους.
Λοιπόν, παρά τις τεράστιες αλλαγές που υπάρχουν στη σημερινή εποχή σε σχέση με εκείκείνες των παλιών εποχών, φαίνεται ότι μερικά πράγματα παραμένουν όπως ήσαν και τότε, ότι δεν έχουν αλλάξει μερικές συμπεριφορές, ειδικα στις ανθρώπινες σχέσεις που σχετίζονται με τον έρωτα. Ότι ο έρωτας, το συναίσθημα που αναπτύσσεται σε άτομα των δύο φύλων, παραμένει σε μεγάλο βαθμό στα ίδια παλιά εκείνα πλαίσια. Ότι η ζήλεια είναι πάντοτε ένα πάθος που δεν έχει εξαφανιστεί, ότι παραμένει ίσως όπως ήταν από τους πρώτους καιρούς που φάνηκε ο άνθρωπος στη γή αυτή.
Εχοντας σαν ξεκίνημα την περίπτωση του νεαρού εξηντάχρονου της ιστορίας που αναφέρθηκε, θα μπορούσαμε να κάνουμε λίγες παρατηρήσεις πάνω στα θέματα του ερωτα των κάπως περασμένων σε ηλικία ανθρώπων, που θα εξακολουθούμε να τους ονομάζουμε « νεαρούς », μιάς και έχουν συναισθήματα που χαρακτηρίζουν πολλούς νεώτερούς τους. Λοιπόν, ένας άντρας κάποιας άλφα περασμένης ηλικίας, βρίσκει μια γυναίκα μικρότερης ή και της ίδιας περίπου ηλικίας με αυτόν, και πέφτει στα δίχτυα του έρωτα, που όπως ξέρουμε, « χρόνια δεν κοιτά », όπως λέει και το παλιό εκείνο τραγούδι, που κι αυτό στηρίζεται στη λαϊκή σοφία. Και πέφτει με τα μούτρα σ΄αυτή την συναισθηματική σχέση, και να τον ξεκολλήσεις από αυτή, δεν γίνεται με κανένα τρόπο.
Υπάρχει μιά πολύ σημαντική διαφορά ανάμεσα στους αληθινά νεαρούς, και σ΄αυτούς που πρέπει να τους βάζουμε μέσα σε εισαγωγικά. Ο νεαρός που εγκαταλείπεται ασπλάχνως από τη γυναίκα που αγαπά σφοδρά, έχει τη δυνατότητα να προσπαθήσει να την ξεχάσει. Και να αναζητήσει την παρηγοριά σε μιά καινούργια αγκαλιά, ο κόσμος είναι γεμάτος από γυναίκες πάσης ηλικίας και παντός χρώματος, και γενικά όταν ψάξεις θα βρείς αυτό που ζητάς, που θα αντικαταστήσει αυτό που σου έφυγε. Γιατί, όπως έλεγε το ρεμπέτικο τραγουδάκι της δεκαετίας του 1950 :

Σ΄ ά φ η σ ε τ ο κ ο ρ ί τ σ ι σ ο υ, κ α ι τ ο ΄β α λ ε ς μ α ρ ά ζ ι.
Ο σ ο κ ι α ν τ η ν α γ ά π α γ ε ς,
τ ώ ρ α ν α μ η – τ ώ ρ α ν α μ η σ ε ν ο ι ά ζ ε ι.
Μ η ν κ ά ν ε ι ς έ τ σ ι φ ί λ ε μ ο υ,
τ ώ ρ α γ ι α μ ι ά γ υ ν α ί κ α,
τ ο μ ο ν α σ τ ή ρ ι ν α ΄ν α ι κ α λ ά,
κ α ι θ α ΄β ρ ε ι ς ά – κ α ι θ ά ΄β ρ ε ι ς ά λ λ ε ς δ έ κ α.

Δεν ξέρω για ποιό λόγο αναφέρεται το « μοναστήρι » σ΄αυτή την περίπτωση, δεν είναι τα γυναικεία μοναστήρια τα κατάλληλα μέρη για να βρείς όχι μιά, αλλά άλλες δέκα γυναίκες. Εκεί θα βρείς μονάχα καλόγριες, που βέβαια δεν σου κάνουν καθόλου γι αυτή την υπόθεση, δεν θα βρείς καμμιά παρηγοριά για το ντέρτι που σε φαρμακώνει. Προφανώς, άλλη πρέπει να είναι η σημασία της λέξης « μοναστήρι », που όμως την αγνοώ εντελώς.
Αυτή η σύσταση που έκαμνε ο στιχουργός στον νεαρό που τον παράτησε σύξυλο και στα κρύα του λουτρού το κορίτσι του, μπορεί να είναι σοφή γι αυτές τις μικρές ηλικίες. Αλλά δεν μπορεί να φανεί καθόλου χρήσιμη σε άντρες κάπως παρωχημένης ηλικίας. Ενας άντρας που εγκαταλείπεται από τη γυναίκα σε μιά ηλικία αρκετά μεγάλη – ας πούμε μεταξύ πενήντα και εβδομήντα χρονών – δεν πρόκειται να περάσει από εκεί και πέρα καθόλου καλά. Να πάει στο « μοναστήρι », όπου θα βρεί τις άλλες δέκα, είναι κάτι που δεν γίνεται. Φυσικά, μπορεί να βρεί μιά γυναίκα που να ταιριάζει στη δική του ηλικία, ακόμα και μιά νεαρή, αλλά αυτές οι γυναίκες θα έλθουν με έναν μόνο σκοπό : Nα τραγανίσουν την περιουσία του και να κληρονομήσουν τη σύνταξή του, ψέμματα είναι ; Να ζητήσει ο άνθρωπος αυτός στοργή και συμπάθεια από μιά γυναίκα που δεν την ήξερε μέχρι τα χτές, είναι μάταιο. Και τον έρωτα που είχε ο ηλικιωμένος προς τη γυναίκα που τον εγκατέλειψε, αυτόν πού θα τον δεί ;
Ερωτα είπες ; Μα είναι αυτά λόγια ενός λογικού ανθρώπου ; Να έχει έρωτα ένας υπερήλικας προς την επίσης ηλικιωμένη γυναίκα του ; Ε, λοιπόν, όσο κι αν αυτό φαίνεται ανόητο από πρώτη στιγμή, συμβαίνει να υπάρχει, αν και όχι και τόσο συχνά. Αλλά ένας μακροχρόνιος δεσμός που έχει περάσει από σαράντα κύματα, ένας αληθινός έρωτας, – το τονίζω, « αληθινός » – δεν σβύνει με το πέρασμα μερικών ή πολλών δεκαετιών, αυτό έχει περατηρηθεί σε πολλές περιπτώσεις. Και μπορεί να είναι πολύ συχνότερος από ότι το φανταζόμαστε. Και το πιό απίθανο. Ο λεγόμενος « γεροντικός » έρωτας, μπορεί να γίνει πιό δυνατός, πιό φλογερός από ότι ήταν στα προηγούμενα χρόνια, και πάντα εννοούμε προς την ίδια γυναίκα.
Όταν λοιπόν ο άντρας αυτός, εγκαταλείπεται για διάφορους λόγους από το « κορίτσι » του ( που είναι πολλών δεκάδων Μαϊων ), έρχεται σε μιά κατάσταση τέτοια, που μπορεί να τον οδηγήσει σε μαρασμό – αυτό είναι πολύ συνηθισμένο – σε απελπισία και σε κατάθλιψη, τα έχουμε δεί αυτά τα πράγματα ξανά και ξανά.
Η ίδια κατάθλιψη έχει παρατηρηθεί και σε άντρες που χώρισαν σε μιά μέση ηλικία, ή που έχασαν τη γυναίκα τους από φυσικά αίτια, που τους την πήρε ο θάνατος. Μελαγχολία, ζωή χωρίς νόημα, αυτά είναι τα συναισθήματα που έχουν ύστερα από οποιοδήποτε χωρισμό. Δεν είναι καθόλου καλό να μένει ο άντρας μόνος, αυτά λένε οι ψυχολόγοι, και πρέπει να τους πιστέψουμε, ξέρουν πολλά πάνω σ΄αυτά τα ζητήματα, και τα μάτια τους έχουν δεί πολλά.
Και οι μεν οι άντρες παρουσιάζουν αυτή τη θλιβερή κατάσταση που περιγράψαμε. Αντίθετα, η γυναίκα που μένει μόνη – για διάφορους πάλι λόγους – δύσκολα πέφτει σε κατάθλιψη, έχει πιό σταθερά θεμέλια, είναι πιό πρακτική και δεν κλείνεται κατά κανόνα στον εαυτό της. Εχει και πιό ρεαλιστική θεώρηση των πραγμάτων, αντίθετα με τον άντρα. Και έτσι, αποφεύγει τις ταλαιπωρίες που υφίσταται ο άντρας σε τέτοιες περιστάσεις.
Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στον άντρα που τον εγκατέλειψε η γυναίκα του, που τον άφησε στα κρύα του λουτρού να κλαίει τη μοίρα του. ( Για την οποία μοίρα, ίσως ο ίδιος να έπαιξε τον πιό καθοριστικό ρόλο ). Ο άνθρωπος είναι πελαγωμένος, αλλά και μπορεί να είναι και εξαγριωμένος, αυτό εξαρτάται από το χαρακτήρα του. Αν είναι από αυτούς που είναι ευέξαπτοι, αν νοιώθει τον εαυτό του εξευτελισμένο από μιά γυναίκα, τότε αρπάζει όποιο όπλο είναι κοντά του – πιστόλι ή μαχαίρι – και σπεύδει να τιμωρήσει, ή να φοβερίσει την άτιμη που τον εγκατέλειψε, και τότε μπορούν να συμβούν πολύ, μα πάρα πολύ άσχημα πράγματα.

Posted in Uncategorized | Comments Off

ΑΓΡΑΜΜΑΤΩΣΥΝΗΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

A Γ Ρ A M M A T Ω Σ Y N H Σ T O A N A Γ N Ω Σ Μ A

« Ολόκληρη η ομάδα ήταν μιά απογοήτευση, ο μόνος δ ι α σ ω θ έ ν ήταν ο τάδε παίκτης ». Αυτά άκουσα πριν δυό μέρες από σπορτκάστερ τοπικού τηλεοπτικού πομπού, που μετέδιδε μαγνητοσκοπημένη συνάντηση δυό ομάδων για το πρωτάθλημα. Για μιά στιγμή, έμεινα άγαλμα – σαν κι αυτά που λάξευε μιά φορά κι έναν καιρό ο Πραξιτέλης – ακούγοντας αυτή τη διατύπωση. Για σκέψου – είπα κατόπιν, μόλις συνήλθα από την κατάπληξη – πόσο έχει προοδέψει η ελληνική γλώσσα τα τελευταία χρόνια, και δεν το είχα πάρει καθόλου χαμπάρι. Και θυμήθηκα αμέσως αυτό που συχνά ακούγεται αυτούς τους καιρούς – και το έχω σημειώσει και αλλού – και που λέγει : « Η κυρία Παπαδοπούλου ήταν π α ρ ό ν στη δεξίωση. Επίσης ήσαν π α ρ ό ν και πολλοί άλλοι επώνυμοι ».
Η γλώσσα είναι ένα ζωντανό πράγμα που συνεχώς και αεάνως μεταβάλλεται δια μέσου των αιώνων, έτσι λένε εν χορώ όλοι οι γλωσσολόγοι. Περνά από διάφορα στάδια, αφήνει το ένα και πηγαίνει στο άλλο, για να το εγκαταλείψει κι αυτό, αναζητώντας άλλο τρόπο έκφρασης, άλλο συντακτικό και άλλη γραμματική. Μ΄ αυτό τον τρόπο, γίνονται όλες οι αλλαγές στη γλώσσα, σιγά σιγά και ανεπαίσθητα, χωρίς να το αντιλαμβάνεται κανείς με την πάροδο των χρόνων. Και έτσι φτάνουμε σε μιά κατάσταση, κατά την οποία, αυτά που μιλούσαν πριν από δυό ή τρεις αιώνες, να μην τα εννοούν οι σύγχρονοι, όπως δεν θα καταλαβαίνουν τή σημερινή γλώσσα οι μετά από τρεις αιώνες άνθρωποι ( αν εξακολουθήσουν να υπάρχουν βέβαια, πράγμα για το οποίο έχω ορισμένες επιφυλάξεις ).
Ολα αυτά είναι πολύ ωραία και πολύ λογικά και σοφά. Η γλώσσες αλλάζουν, αυτό μπορούμε να το δούμε διαβάζοντας λ.χ. τα έργα του Σαίξπηρ, που γράφτηκαν γύρω στο 1600, δηλαδή πριν από τετρακόσια χρόνια. Και να συγκρίνουμε τη γλώσσα που μεταχειρίζεται ο ποιητής από το Στράτφορντ, με αυτά που γράφονται και μιλιούνται σήμερα στις Αγγλόφωνες χώρες. Οπότε βλέπουμε ότι τα αγγλικά του 1600, έχουν σημαντικές διαφορές από τα σήμερον ομιλούμενα.
Στα παραδείγματα που αναφέρθηκαν στην αρχή με τα « διασωθέν » και το « παρόν », έχουμε να παρατηρήσουμε, ότι εδώ δεν πρόκειται για αλλαγές που έγιναν μέσα σε αιώνες, αλλά σε είκοσι – εικοσιπέντε χρόνια. Και όχι μόνο αυτό. Ένα σωρό Ελληνες, μιλούν τη γλώσσα που υπήρχε όχι πριν από τριάντα, αλλά πριν από εκατό χρόνια. Αν διαβάσει κανείς, λογοτεχνικά έργα των αρχών του εικοστού αιώνα, θα δεί ότι πλήθος από σύγχρονους Ελληνες, μιλάνε τη γλώσσα του Καρκαβίτσα, του Καραγάτση και πολλών άλλων παλιών συγγραφέων. Και ακόμα μεταχειρίζονται και φράσεις που έγραφε ο καθαρευουσιάνος Παπαδιαμάντης, όχι μόνο στους διαλόγους του – που ήσαν γλώσσα της καθημερινότητας – αλλά και των καθαρευουσιάνικων κειμένων του.
Αλλαγή λοιπόν της γλώσσας μέσα σε ελάχιστες δεκαετίες, δεν μπορεί να γίνει. Αυτό που μπορεί να γίνει, είναι μιά γλωσσική μεταρρύθμιση, τέτοια, που να επισημοποιεί τη γλώσσα που ήδη μιλά ο λαός, και να αντικαταστήσει μιά τεχνητή γλώσσα που μιλούν μόνο οι διανοούμενοι. Αυτή η διαδικασία δεν συνιστά άλλαγή στη δομή της γλώσσας, που όπως είπαμε, γίνεται μέσα από διεργασίες αιώνων. Και μιά τέτοια απλή μεταρρύθμιση, έγινε και στην Ελλάδα πριν από είκοσι περίπου χρόνια, χωρίς να αλλάξει σε κάποιο βαθμό τα πράγματα. Η κατάσταση που προέκυψε, ήταν απλώς μιά προσαρμογή σε πράγματα που ήδη ήσαν σε ευρύτατατη κυκλοφορία. Μπορούμε να πούμε, ότι η μεταρρύθμιση αυτή, έφερε στην καθημερινή χρήση, τη γλώσσα που χρησιμοποιούσαν οι εφημερίδες και τίποτε άλλο.
Με την καθιέρωση αυτής της καθημερινής γλώσσας, πήραν ουσιαστικά τέλος, και τα ανοσιουργήματα που ακούγονταν από ανθρώπους, που ενώ δεν γνώριζαν την καθαρεύουσα -που είναι δύσκολη γλώσσα – προσπαθούσαν να εκφραστούν μ΄ αυτήν. Λίγο πολύ, όλοι ξέρουμε διάφορα ανέκδοτα σχετικά, που ίσως να προέρχονται από αληθινές ιστορίες, και που αναφέρονται κυρίως σε ανθρώπους που υπηρετούσαν σε δημόσιες υπηρεσίες, κυρίως στην αστυνομία. Ένα από αυτά τα ανέκδοτα, έλεγε τα εξής.
Ενας διοικητής υποδιοίκησης χωροφυλακής, τηλεφώνησε – ή τηλεγράφησε – στον ενωμοτάρχη διοικητή ενός σταθμού χωροφυλακής, που είχε έδρα μιά κοινότητα, για να τον καλέσει να έλθει στην πόλη μαζύ με τους άνδρες του σταθμού. Το τηλεγράφημα – ή τηλεφώνημα – έλεγε τα εξής : « Λάβετε μ ε θ΄ υ μ ώ ν τους άνδρας του σταθμού, και π ε ρ ί λ ύ χ ν ω ν α φ ά ς ( δηλαδή το σούρουπο, την ώρα που ανάβουν τα λυχνάρια των δρόμων ), κατέλθετε εις την έδραν της υποδιοικήσεως ».
Κατά το βράδυ, βλέπει ο διοικητής τον ενωμοτάρχη του σταθμού της χωροφυλακής, να μπαίνει αγριεμένος και αναψοκοκκινισμένος στο γραφείο του, και να του λέει : « Εκανα όπως μου είπατε κύριε διοικητά. Τους πήρα και ξεκινήσαμε, και σ΄όλο το δρόμο ήμουν πολύ θυμωμένος – όπως μου είπατε – και στους σκυλόβριζα συνέχεια, κι ακόμα είμαι πολύ θυμωμένος. Οσο για το λ υ χ ν ά ρ ι, αυτό δεν ήθελε να το φ ά ε ι κανένας, εγώ μονάχα έφαγα ένα φυτίλι ».
Τέτοια πράγματα που λέτε με την καθαρεύουσα. Η καινούργια επίσημη γλώσσα, εκτόπισε την παλιά, όμως όχι ολοκληρωτικά. Στην ομιλούμενη σήμερα, στην οποία καινούργιοι κανόνες γραμματικής και ιδιως ορθογραφίας έχουν καθιερωθεί – τους ορθογραφικούς αυτούς κανόνες, ούτε τους ξέρω, ούτε φυσικά τους εφαρμόζω- έχουν μείνει, ανεπίσημα βέβαια, πολλές εκφράσεις της παλιάς εκείνης καθαρεύουσας, ακόμα και φράσεις της αρχαίας ελληνικής. Και γιατί έμειναν όλα αυτά τα παλιά πράγματα σε κάτι που είναι ριζοσπαστικά καινούργιο ; Για τον πολύ απλό λόγο, ότι οι φράσεις αυτές είναι το αλάτι και το πιπέρι στη σημερινή άχαρη γλώσσα, το ότι είναι άχαρη δεν μπορούμε να το αμφισβητήσουμε δυστυχώς.
Φράσεις όπως « παραδείγματος χάριν », « λόγου χάριν », « παρεμπιπτόντως », « κατά συρροήν », « ούτως ειπείν », « ευκαιρίας δοθείσης », « κατά πάσαν πιθανότητα », « είναι απορίας άξιον », « εν τη ρύμη του λόγου » και πολλές εκατοντάδες ή και χιλιάδες άλλες, μεταξύ των οποίων και μερικά ρητά της αρχαίας ελληνικής, ( « πάσσαλος, πασσάλω εκκρούεται »), και πολλές φράσεις από την Καινή και λιγότερο από την Παλαιά Διαθήκη, δεν μπορούν να αποβληθούν με βίαιο τρόπο από καμμιά γλώσσα, όσους κανόνες κι αν της βάλεις. Εχουν πολιτογραφηθεί στη νέα γλώσσα και έχουν « δέσει » μ΄ αυτήν. Φυσικά, είναι αναγκαίο για το χρήστη της εμπλουτισμένης αυτής γλώσσας, να ξέρει και να τη χειριστεί σωστά. Αν δεν την ξέρει καλά, είναι προτιμότερο να αποφεύγει τέτοιες φράσεις και να τις λέει περιφραστικά. Ετσι αντί να πεί « αναμφιβόλως », να πεί « χωρίς καμμιά αμφιβολία ». Και μ΄ αυτόν τον τρόπο, να μην πέσει στον κίνδυνο να κάνει καμμιά γκάφα σαν τον ενωμοτάρχη του ανέκδοτου.
Αλλά τι βλέπουμε τώρα σε μερικές περιπτώσεις, που δεν είναι μερικές, είναι μάλλον πολλες ; Ανθρωποι που έχουν τελειώσει Λύκειο και Πανεπιστήμιο, να κάνουν στην προσπάθειά τους να πούνε μερικές « ελληνικούρες » σαν κι αυτές που αναφέθηκαν, να τα κάμνουν θαλασσα. Και βλέπουμε επίσης, ότι ακόμα και ρεπόρτερς των κεντρικών ραδιοτηλεπτικών πομπών, να λένε πράγματα, που σε μιά άλλη παλιά εποχή, θα τους απέδιδαν τον τίτλο του « αμόρφωτου », του « αγράμματου ». Και διερωτάται κανείς, αν γίνεται επιλογή των ανθρώπων που χρησιμοποιούνται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ή διορίζονται σ΄ αυτά μέσω πλάγιων τρόπων.
Φυσικα, δεν είναι όλοι οι νεοέλληνες τόσο άσχετοι με τη γλώσσα. Νομίζω όμως, ότι η πλειοψηφία είναι σ΄αυτό το επίπεδο. Μπορεί να μιλούν καλά αγγλικά, μπορεί να έχουν σπουδαίες τεχνολογικές γνώσεις, αλλά καλά ελληνικά δεν μπορούν να μιλήσουν. Και το ζήτημα είναι τώρα, αν τα πράγματα θα μείνουν όπως είναι τώρα και δεν θα χειροτερέψουν.

Posted in Uncategorized | Comments Off

Ο Λ Λ Α Ν Δ Ι Κ Ε Σ Π Ρ Ω Τ Ο Τ Υ Π Ι Ε Σ

Ο Λ Λ Α Ν Δ Ι Κ Ε Σ Π Ρ Ω Τ Ο Τ Υ Π Ι Ε Σ

Δεν ξέρω αν από τις παλιές, τις πολύ παλιές εποχές, υπήρχε αυτό που σήμερα το ονομάζουμε « τρίτο φύλο », εκτός δηλαδή από τα δυό που είναι ο άντρας και η γυναίκα, το αρσενικό και το θηλυκό. Όπως είναι φανερό, είναι αδύνατο να βρεθεί και η παραμικρή ένδειξη, πολύ λιγότερο η απόδειξη για το αν υπήρχε ή το πότε παρουσιάστηκε αυτό το ενδιάμεσο. Βέβαια, από τις ιστορικές περιόδους και ύστερα, από τον καιρό δηλαδή που υπάρχουν γραπτά στοιχεία, ξέρουμε πολύ καλά ότι βέβαια, υπήρχε αυτό το τρίτο φύλο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και το τέταρτο φύλο, όλοι ξέρουμε τη Σαπφώ, την ποιήτρια από τη Λέσβο, που έδωσε και το όνομά της σ΄αυτό το τρίτο φύλο. Μάλιστα, γνωρίζουμε από έγκυρες και επίσης γραπτές πηγές, ότι κάποιοι από τους ανήκοντες στο τρίτο φύλο που λέγαμε, υπηρετούσαν και σε αρχαίους ναούς, ασκώντας το επάγγελμα του « άντρα ιερόδουλου », όπως υπηρετούσαν και γυναίκες ιερόδουλες, από τις οποίες πήραν το όνομα και οι γυναίκες που ασκούν το λεγόμενο « αρχαιότερο » επάγγελμα στον κόσμο.
Χρειάστηκε πάντως να φτάσουμε στα τέλη του εικοστού αιώνα, για να γίνει αυτό που ποτέ δεν το φαντάστηκαν πρωτύτερα. Το να παντρεύονται αναμεταξύ τους οι ανήκοντες στο τρίτο φύλο, άντρας δηλαδή με άντρα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά να παντρεύονται μεταξύ τους και τα άτομα του τέταρτου – έτσι το ονομάσαμε – φύλου. Αλλωστε δεν θα μπορούσαν να υστερήσουν και οι τεταρτοφυλικές, υπάρχει σήμερα ισότητα ανάμεσα στους ανθρώπους όλων των τάσεων και όλων των αποχρώσεων, τουλάχιστον στην « πεπολιτισμένη Δύση ». Για τους καθυστερημένους του κόσμου βέβαια, τέτοιες επιλογές δεν επιτρέπονται. Ο άντρας πρέπει να παντρεύεται γυναίκα, μόνο γυναίκα. Να παντρευτεί με άντρα, ούτε σκέψη.
Στα βορειοδυτικά της Ευρώπης, εκεί στην περιοχή που ονομάζεται Βόρεια θάλασσα, βρίσκεται μιά μικρής έκτασης χώρα, η Ολλανδία. Η έκτασή της είναι περίπου στο ένα τέταρτο της έκτασης της Ελλάδας, τόσο μικρή είναι. Και μάλιστα, το ένα τρίτο από έδαφος της χώρας αυτής, βρίσκεται κάτω από το επίπεδο της θάλασσας, από την οποία θάλασσα προστατεύεται από ισχυρά προχώματα, που αν σπάσουν κάποτε – πράγμα που δεν φαίνεται και τόσο πιθανό- αυτό το ένα τρίτο της παραλιακής ζώνης θα σκεπαστεί ολωσδιόλου από τα νερά της θάλασσας, και θα τρέχουν να φύγουν ολοταχώς απ΄εκεί οι κάτοικοι για μην τους καταπιεί η θάλασσα. Ιδιόρρυθμη κατάσταση βέβαια, όπως τέτοιες ιδιόρρυθμες καταστάσεις βρίσκονται με άλλες μορφές σε όλα τα πλάτη και μήκη της γής.
Οι κάτοικοι της μικρής αυτής χώρας, είναι μέλη μιάς γερμανικής φυλής, και μιλάνε τρεις ιδιωματικές γερμανικές διαλέκτους. Σαν ελεύθερη χώρα δεν τη θυμάμαι να υπήρξε ποτέ, όλο και κάποιοι άλλοι την είχαν κατω από την έστω συμβολική κατοχή τους. Μέχρι το 1814, οπότε δημιουργηθηκε ένα κράτος με το όνομα « Κάτω χώρες » που στα ολλανδικά λέγεται Ν e d e r l a n d s. Μετά όμως από δεκάξι χρόνια, το κράτος αυτό διασπάστηκε στα δύο, ίσως κα κατ΄απαίτηση της απέναντι ευρισκόμενης Βρεττανίας. Και το μεν νότιο κομμάτι, αποτέλεσε το Βέλγιο, το δε βόρειο – αυτό που έχει και την περιοχή που είναι κάτω απ΄τη θάλασσα, τις Κάτω χώρες, δηλαδή τη σημερινή Ολλανδία.
Λοιπόν, οι άνθρωποι της χώρας αυτής που τους αρέσει ιδιαίτερα η ποδηλασία και πηγαίνουν στις δουλειες τους με το δίτροχο αυτό ( βοηθούντος βέβαια και του επίπεδου του εδάφους της ), έγιναν τους τελευταίους καιρούς, τις δυό τρεις τελευταίες δεκαετίες, πολύ προοδευτικοί. Τους έφαγαν λάχανο τους άλλους Ευρωπαίους από πλευράς προοδευτικού πνεύματος. Και άνοιξαν καινούργιους δρόμους, καινούργιες λεωφόρους στις οποίες προσκαλούν και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους να πορευτούν.
Εν αρχή ήν η ινδική κάνναβις, και ναρκωτικόν ήν η κάνναβις, έτσι θα το άρχιζε το θέμα του ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Βέβαια, δεν είναι μόνο η κάνναβις το ναρκωτικό που κυκλοφορεί στον κόσμο, και μάλιστα κυκλοφορεί από αιώνες. Είναι και άλλα τινά, όπως η ηρωϊνη, η κοκαϊνη και τα συνθετικά, όπως λόγου χάριν το γνωστό και μη εξαιρεταίο L.S.D. Όμως, οι ποδηλατοδρομούντες βόρειοι Ευρωπαίοι, είπαν να ασχοληθούν μόνο με την ινδική αυτή κάνναβη. Και έκαναν την εξής σκέψη τα παιδιά.
Με το να απαγορεύουμε την ελεύθερη διακίνηση του προϊόντος αυτού, τί κάνουμε ; Δίνουμε μπόλικη δουλειά και μπόλικα φράγκα στους διακινητές του εμπορεύματος αυτού, σε όσους ασχολούνται με το λίαν προσοδοφόρο αυτό εμπόριο, που κερδίζουν πολλά από το λαθρεμπόριό της. Και το διοχετεύουν στην αγορά με τους μικρεμπόρους και τα « βαποράκια », δηλαδή τους μικροπωλητές τους. Αλλά με τον τρόπο αυτό, τί καταφέρνουμε ; Να δημιουργούμε καινούργιους καταναλωτές, ο ένας καταναλωτής δημιουργεί καινούργιους χρήστες του προιόντος, κι αυτό γίνεται για να βγάζει τα έξοδά του ο κάθε ένας που αγοράζει σε υψηλή τιμή το προϊόν. Αποτέλεσμα ; Και οι έμποροί να κερδίζουν πολλά, και πολλοί να γίνονται οι χρήστες.
Λοιπόν, νά τί έκαναν οι Ολλανδοί. Να πουλάνε την Κάνναβη ελεύθερα και φτηνά τα περίπτερα, όπως ακριβώς γίνεται και με τα τσιγάρα, ναρκωτικά κι αυτά που είναι τρισχειρότερα από την κάνναβη. Με αυτόν τον τρόπο, ο καθένας που θέλει να βρεί την ουσία αυτή, την ινδική κάνναβη, πηγαίνει στο περίπτερο και την αγοράζει πάμφθηνα, και δεν θα χρειάζεται να δημιουργεί καινούργιους χρήστες για να βγάζει τα έξοδα της αγοράς της.
Ως εκεί όμως πήγαν οι Ολλανδοί.Δεν προχώρησαν σε ελεύθερη διάθεση άλλων ναρκωτικών στην αγορά, αλλά θα μπορούσε να γίνει και κάτι σχετικό και μ΄αυτά τα λεγόμενα « σκληρά », αν τα έδιναν από τα νοσοκομεία με καταγραφή του καταναλωτή σε επίσημο βιβλίο του νοσοκομείου, και για ορισμένη χρονική περίοδο, ας πούμε για τις δόσεις που θα χρειαστούν για μιά εβδομάδα. Και με τον τρόπο αυτό, θα καταργούσαν τους εμπόρους και την εξάπλωση της τοξικομανίας, καθώς το προϊόν θα το έδινε το νοσοκομείο σε πολύ χαμηλή τιμή. Καθώς είναι γνωστό, ότι αυτές οι ουσίες είναι πάμφθηνες, γίνονται ακριβές από τους εμπόρους τους. Ισως κάποτε να το κανουν κι αυτό, αν δεν το έκαναν κι όλας.
Υστερα από αυτή την κίνηση, οι Ολλανδοί σκέφτηκαν να προχωρήσουν σε κάτι άλλο, που εκ των προτέρων ήξεραν ότι θα προκαλούσε διεθνή αγανάκτηση. Είπαμε προηγουμένως, ότι σε αντίθεση με τα άλλα ζώα, το ζώο που περπατά πάνω σε δυό πόδια και ονομάζεται ανθρωπος, σε κάποιες περιπτώσεις που δεν είναι και πολλές, αντί να παντρεύεται με πρόσωπο του άλλου φύλου, προτιμά να συζεί με πρόσωπο του ίδιου φύλου. Και λοιπόν, παραβαίνει κανέναν νόμο μ΄αυτή την παραξενιά του, τη διαστροφή του ; Οχι βέβαια, τους μόνους που βλάπτει, είναι οι μαιευτήρες, που δουλειά δεν βλέπουν να έρχεται απ΄αυτή την ιστορία.
Οι Ολλανδοί λοιπόν, ήσαν οι πρώτοι που νομοθέτησαν και επέτρεψαν στους ιδιόρρυθμους αυτούς άντρες – ας τους ονομάσουμε έτσι – να παντρεύονται αναμεταξύ τους. Γούστο τους και καπέλλο τους – είπαν – είναι να μένουν μαζύ παριστάνοντας το αντρόγυνο, όπως θα ήταν και γούστο τους να παντρεύονται με έναν γορίλλα ή με μιά αρκούδα, πάντα με την προϋπόθεση ότι θα είναι ήμερα αυτά τα τετράποδα που περπατούν κάποτε και στα δυό πόδια, και δεν θα ενοχλούν κανέναν άλλο. Μάλιστα, προοδευτικοί πολύ οι άνθρωποι που κατοικούν στη χώρα αυτή, και τους μιμήθηκαν και καναδυό χώρες ακόμα.
Ως εδώ, καλώς. Είπαμε ότι δεν βλάφτει κανέναν αυτό εκτός από τους μαιευτήρες, που έτσι κι αλλοιώς δεν θα περίμεναν τίποτε από αυτούς τους ιδιόρρυθμους άντρες, και τις επίσης ιδιόρρυθμες γυναίκες. Τί ακούμε όμως αυτές τις μέρες από τα δελτία των ειδήσεων ; Κάτι το καταπληκτικό, κάτι που πουθενά στον κόσμο δεν το είχε σκεφτεί κανένας πρωτύτερα. Κι αν το είχε σκεφτεί, ποτέ δεν θα το έβαζε σε εφαρμογή. Και τί είναι αυτό το πράγμα που μεγάλη αναστάτωση προκάλεσε, ακόμα και ανάμεσα και τους ίδιους αυτούς τους πολύ προοδευτικούς Ολλανδούς ;
Ούτε λίγο, ούτε πολύ, ένας άνθρωπος – Ολλανδός κι αυτός – ζήτησε να δημιουργήσει ένα καινούργιο πολιτικό κόμμα. Η Ολλανδία είναι μιά χώρα στην οποία υπάρχει πολυκομματισμός, ένα ακόμα κόμμα ζήτησε ο τύπος αυτός να δημιουργήσει. Αλλά με προγράμματα που δεν είναι καθόλου πολιτικά, αλλού πήγε να πρωτοτυπήσει. Κι αυτό το άλλο που ζητά, είναι να υπάρχει αυτό το κόμμα που θα στηρίζει μιά πολύ γνωστή διαστροφή, που ευδοκιμεί σε πολλές χώρες του κόσμου, ιδιαίτερα όμως εκεί στις Κάτω χώρες, περιλαμβανομένου και του διπλανού Βελγίου. Η οποία διαστροφή είναι η παιδεραστία, για την οποία πολύς γίνεται τελευταία λόγος. Μάλιστα, ζητά να υπάρχει και ελευθερία να ασκείται και μιά άλλη διαστροφή που λίγοι την ξέρουν, κι αυτή είναι η κτηνοβασία. Μ΄άλλα λόγια, να έχει ο άνθρωπος ερωτική σχέση, όχι με άλλο άνθρωπο, αλλά με ζώο. Αυτό που ο νόμος του Μωϋσή τιμωρούσε με λιθοβολισμό. Είπαμε, προοδευτικότητα, άλλα όχι και έτσι.
Εγινε και μιά δημοσκόπηση ανάμεσα στους Ολλανδούς, σχετικά με το υπό σχηματισμό κόμμα και τις ιδέες του. Λοιπόν, το ογδονταδύο τοις εκατό των ερωτηθέντων, απέρριψε την πρόταση αυτή. Οχι όμως και το υπόλοιπο δεκαοχτώ τοις εκατό. Ποσοστό πολύ μεγάλο, ακόμα κι αν ένα μέρος από αυτό το ποσοστό, δήλωσε ότι δεν παίρνει θέση, είναι δηλαδή σ΄αυτούς που δηλώνουν σε τέτοιες περιπτώσεις ότι δεν έχουν γνώμη.
Θα πείτε στέκεται η δημιουργία ενός τέτοιου κόμματος ; Ιδού η απορία. Πρέπει πάντως να έχουμε υπ΄όψιν, ότι θα μπορεί να υπάρχει αυτό σαν κόμμα μ΄αυτές τις ιδέες, αλλά η Ολλανδική νομοθεσία απαγορεύει την παιδεραστία, η οποία διώκεται σαν κακουργηματικη πράξη. Ισως θα μπορεί να έχει τους οπαδούς τους λοιπόν το κόμμα αυτό, αλλά το να προχωρά σε πραγματοποίηση του προγράμματος του δεν είναι εφικτό, τουλάχισατον ως προς το θέμα της παιδεραστίας. Οσον αφορά την κτηνοβασία, δεν ξερω αν υπάρχει κανείς νόμος στην Ολλανδία – αλλά και σε άλλες χώρες – που να τη θεωρεί ποινικά κολάσιμη πράξη.
Όπως βλέπουμε πάντως, πράγματα που σε άλλες εποχές θα ήταν αδιανόητο και να τα σκεφτεί κανείς, τώρα μπαίνουν σαν προτάσεις. Και μερικές από αυτές, έχουν κι όλας νομιμοποιηθεί, όπως οι γάμοι στους οποίους αναφερθήκαμε, και ίσως θα τους δούμε να προτείνονται και στη χώρα μας κάπου στο μέλλον. Ας περιμένουμε να δούμε τις εξελίξεις.

Posted in Uncategorized | Comments Off

Ν Ε Α Ε Π Α Ν Α Σ Τ Α Σ Η Σ Τ Η Ν Κ Ι Ν Α

Ν Ε Α Ε Π Α Ν Α Σ Τ Α Σ Η Σ Τ Η Ν Κ Ι Ν Α

Η χώρα βρίσκεται στα δυτικά του Ειρηνικού ωκεανού, νότια από τη Σιβηρία και την Κορέα, ανατολικά από το Καζακστάν και βόρεια από το Θιβέτ – που τώρα το κατέχει η ίδια – από τις χώρες της άλλοτε Ινδοκίνας – Βιετνάμ, Λάος – της Βιρμανίας και κάτω από το Θιβέτ της Ινδίας. Κάπως έτσι μπορούμε να ορίσουμε τα όρια και τα γύρω της Κίνας, της χώρας αυτής που το ημερολόγιο της δεν λέει τα δικά μας δυτικά χρόνια, αλλά τα τέσσερις χιλιάδες και κάτι εκατοντάδες χρόνια. Από πού άραγε να αρχίζει αυτή η χρονολόγηση που βάζουν οι κάτοικοί της ; Δεν έχω την παραμικρή ιδέα, εκείνο που διάβασα πριν από λίγο, είναι ότι η πρώτη δυτικού ημερολογίου αρχή της ιστορίας της, βρίσκεται περίπου στο 1. 100 έτος π.Χ. και τα πριν από αυτό γεγονότα ανάγονται μάλλον στον τομέα της ιστοριομυθολογίας.
Αυτή η χώρα, η Κίνα, είναι μεγάλη όσο και η Ευρώπη, περιλαμβανομένης και της ευρωπαϊκής Ρωσίας, έχει έκταση εννιά εκατομμύρια εξακόσιες χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα. Λίγο μικρότερη από τον Καναδά και τη Βραζιλία, πολύ μικρότερη από τη συνολική Ρωσία περιλαμβανομένης και της Σιβηρίας, που είναι κι αυτή Ρωσική. Κι όπως είναι γνωστό, ο πληθυσμός της χώρας αυτής της Ασίας που ήταν εξακόσια πενήντα εκατομμύρια το 1950, βρίσκεται τώρα στο ένα δισεκατομμύριο και διακόσια πενήντα εκατομμύρια κατοίκους, έτσι από υπολογισμούς αυτό το νούμερο, απογραφή πρόσφατη δεν έχει γίνει.
Όπως όλοι λίγο πολύ ξέρουμε, διάφορες βασιλικές δυναστείες έχουν περάσει τα τρεις χιλιάδες αυτά χρόνια της επίσημης ιστορίας της. Ακούμε για πορσελάνινα αντικείμενα της δυναστείας των Μινγκ, και υπάρχουν ακόμα και άλλες τέσσερις – πέντε δυναστείες, που κυβέρ-νησαν τη χώρα αυτή. Κινέζους έχουμε και εδώ στην πόλη μας, είναι όπως τους ξέραμε από πάντοτε, κοντοί και χλωμοί, κάπως σαν κίτρινοι χωρίς να είναι αληθινά κίτρινοι. Μεγάλο κεφάλι, μαύρα και ίσια μαλλιά, όπως όλοι οι άνθρωποι της κίτρινης φυλής. Και τα θεωρούμενα σαν λοξά μάτια, που δεν είναι στην πραγματικότητα λοξά, πρόκειται απλά για την επικάνθια πτυχή των βλεφάρων που φαίνεται να δείχνει λοξό το μάτι.
Στην πορεία τη μακραίωνη αυτής της χώρας, έχουν γίνει και μερικές επαναστάσεις. Μία έγινε εναντίον των Βρεττανών το 1841, στο γνωστό « πόλεμο του οπίου », για να εμποδίσουν τους Ευρωπαίους αυτούς να εισάγουν όπιο – το τουρκιστί λεγόμενο αφιόνι – στη χώρα και έτσι να γίνονται οπιομανείς οι Κινέζοι. Δεν ήταν βέβαια αληθινή επανάσταση αυτή, ήταν μιά επανάσταση κατά της εισαγωγής του οπίου, που τον κέρδισαν και οι Κινέζοι και οι Βρεττανοί, με κάποιες αμοιβαίες υποχωρήσεις. Οι Κινέζοι συνέχισαν βέβαια να καταναλίσκουν κάποιες ποσότητες όπιο, μέχρι κάποια εποχή που το παράτησαν. Ελεγαν μάλιστα και ένα γνωμικό σχετικό με το όπιο, που έχει ως εξής : « Mε το όπιο, λησμονεί κανείς το παρελθόν, περιφρονεί το παρόν και αδιαφορεί για το μέλλον ». Πολύ ωραίο λοιπόν πράγμα το όπιο, το πίνουμε και δεν μας νοιάζει τίποτε, δεν μας καίγεται καρφί για κανένα ζήτημα.
Πέρασαν δέκα χρόνια, και καινούργια επανάσταση αρχιζει το 1851, που την ξεκινά ένας Κινέζος με δυσπρόφερτο όνομα, όπως είναι όλα τα κινέζικα ονόματα, που δημιουργεί μιά ιδιότυπη θρησκευτικοπολιτική ομάδα, με μιά ανάμειξη Χριστιανισμού και Κομφουκιανισμού, και πάλι με στόχο την καταπόλεμηση της εισαγωγής του οπίου. Επακολουθεί ένας εμφύλιος πόλεμος, στον οποίο οι επαναστάτες βγαίνουν ηττημένοι. Ο εμφύλιος αυτός λήγει το 1864, κι από εκεί και ύστερα, ακολουθεί μιά σχετικά ήρεμη κατάσταση μέχρι το 1911.
Τη χρονιά εκείνη, ξεσπά το κίνημα της Κουόμινγκ – Τανγκ, που αργότερα είχε σαν ηγέτη τον γνωστό μας Τσανγκ – Κάϊ – Σεκ. Ετοιμάζεται να ιδρυθεί επι τέλους δημοκρατία. Η εξουσία περνά στην νέα κατάσταση, κι αυτό κρατά μέχρι το 1949. Τη χρονιά εκείνη, βρίσκουμε την Κίνα στην αρχή της κομμουνιστικής επανάστασης, αρχηγός της οποίας είναι ο επίσης πολύ γνωστός Μάο – Τσε – Τουνγκ. Που κηρύσσει μετά λίγα χρόνια – κι αφού νικά τους εθνικιστές της Κουόμινγκ – Τανγκ του Τσανγ – Κάϊ – Σεκ – τη λαϊκή δημοκρατία της Κίνας. Επακολουθεί μιά περίοδος σκληρής κατάστασης για τους Κινέζους με το γνωστό επίσης κόκκινο βιβλιαράκι του Μάο, που όλοι έπρεπε να το ξέρουν απ΄έξω κι ανακατωτά για να μην πηγαίνουν σε καταναγκαστικά έργα για πολλά χρόνια. Στο τέλος, καταρρέει και το καθεστώς του Μάο, και μένει η λαϊκή δημοκρατία της Κίνας, αλλά με πολύ πιό ανοιχτούς ορίζοντες απ΄ότι νωρίτερα.
Λέγαμε ότι τέλειωσαν επί τέλους οι επαναστάσεις στην Κίνα, ότι καινούργια επανάσταση δεν επρόκειτο να δούμε στο κοντινό ή και μακρυνό μέλλον. Αλλά τί διδάσκει η ιστορία ;
Το « ποτέ μη λές ποτέ », που ισχύει και για πολλά άλλα πράγματα και καταστάσεις. Ετσι συνέβη και στην περίπτωση αυτή. Λίγες, πολύ λίγες δεκαετίες πέρασαν, και καινούργιο επαναστατικό κίνημα αναπτύχθηκε στην τεράστια αυτή χώρα, λίγο λίγο στην αρχή και ανεπαίσθητο, που όμως όσο περνούσε ο καιρός, όλο και μεγάλωνε. Και φτάσαμε τώρα στην εποχή που έχει πιά πάρει διαστάσεις το καινούργιο αυτό κίνημα.
¨Όμως, όχι, δεν πρόκειται για επαναστατικό κίνημα που χρησιμοποιεί όπλα και εκρηκτικά και βόμβες για να επικρατήσει. Δεν είναι αυτού του τύπου το επαναστικό αυτό κίνημα, που άλλωστε δεν έχει ξεκινήσει από μέσα από την ίδια αυτή χώρα, είναι ξενόφερτο και έρχεται μάλιστα από μιά χώρα που δεν τα πήγαινε καθόλου καλά με την προηγούμενη διακυβέρνηση του από τον Μάο και τη συντροφιά του.
Και ιδού περί τίνος πρόκειται, αρκετά είπαμε σαν εισαγωγή, αρκετά μακρυγορησαμε κατά τη δικαστική ορολογία που χρησιμοποιούν οι δικαστές στα ελληνικά – και ίσως και σε άλλων χωρών – δικαστήρια, καιρός είναι να έλθουμε και στο κυρίως θέμα.
Η Κίνα, είναι η κατ΄εξοχήν χώρα των παραδόσεων, παραδόσεων που κρατάνε όχι αιώνες, αλλά χιλιετίες. Λοιπόν, σ΄αυτή τη χώρα των παραδόσεων, οι σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών, φαίνεται ότι ήσαν καθορισμένες και περιγεγραμμένες μέσα σε αυστηρά πλαίσια. Ελεύθερος έρωτας σε κάποια έκταση, δεν φαίνεται να ήταν ανεκτός στη χώρα, και επομένως ελεύθερες σχέσεις – από αυτές που περιέχουν και τις γνωστες « οριζόντιες ασκήσεις » πάνω σε κρεββάτια – δεν φαίνεται ότι συνηθιζόντουσαν, τουλάχιστον στα φανερά και σε κάποια έκταση. Και ακριβώς πάνω σ΄αυτές τις προαιώνιες και πατροπαράδοτες συνήθειες και έθιμα, έγινε το επαναστικό κίνημα που λέμε.
Η όλη αρχή της ιστορίας αυτής, ξεκίνησε στις Πολιτείες τις πέραν του Ατλαντικού, τη δεκαετία του 1960, μάλιστα στις αρχές της δεκαετίας αυτής. Ηταν η λεγόμενη σεξουαλική επανάσταση των γυναικών, που διαδόθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα και σε όλες τις δυτικού τύπου κοινωνίες, με λίγες εξαιρέσεις. Κι όταν μιλάμε για σεξουαλική επανάσταση, δεν χρειάζεται να επεκταθούμε και πολύ στις λεπτομέρειες πάνω στο ζήτημα αυτό, ο καθένας γνωρίζει περί τίνος ακριβώς πρόκειται.
Κατέρρευσε λοιπόν το καθεστώς του Μάο και του μικρού βιβλιαρίου του, και σιγά σιγά, έφτασε και εκεί το πνεύμα της επανάστασης αυτής. Πράγμα που δεν γνώριζα καθόλου, είχα την εντύπωση ότι λίγο ή πολύ, τα πράγματα βαδίζανε κάπως πάνω στα παλιά χνάρια. Αλλά πρόσφατο δημοσίευμα σε έγκυρο και με παγκόσμια εμβέλεια αμερικανικό περιοδικό, περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια την καινούργια κατάσταση. Θα έπρεπε να το περιμένουμε μάλλον κάτι τέτοιο, είναι γνωστό ότι μετά από μιά μακρά περίοδο καταπίεσης των πάντων, έκρηξη θα ακολουθήσει σε πολλούς τομείς.
Το δημοσίευμα του περιοδικού, φέρνει σαν παράδειγμα μιά Κινέζα δημοσιογράφο το επάγγελμα, ηλικίας εικοσιεπτά χρόνων, που επειδή δεν θυμάμαι το όνομά της, θα της δώσω αυθαίρετα το όνομα Γιάο – Τσε – Λή – που μοιάζει αρκετά με κινέζικο – χωρίς μ΄αυτό να άλλάζει σε τίποτε την κατάσταση. Η καθ΄όλα αξίοτιμη αυτή λειτουργός του δημοσιογραφικού λειτουργήματος, λειτουργεί και με έναν άλλο αξιοθαύμαστο στ΄αλήθεια τρόπο. Εχει να παρουσιάσει μιά ατέλειωτη στρατιά από άντρες, που δέχεται με πολλή αβροφροσύνη και με την γνωστή κινέζικη ευγένεια στο κρεββάτι της. Η ίδια αναφέρει ότι αυτοί οι « φίλοι » της, είναι περίπου εκατό, δεν έχει κρατήσει βέβαια αρχείο και δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ο αριθμός αυτός αντιπροσωπεύει την αλήθεια. Θα μπορούσε να ήταν και διπλάσιος ή τριπλάσιος, αλλά η Κινέζα αυτή φίλη μας, είναι μετριόφρων και δεν θέλει να εξογκώσει περισσότερο τα νούμερα για να προκαλέσει εντύπωση.
Εκατόν λοιπόν οι κρεββατωθέντες με την ερασμίαν αυτή κυρία, και η υπόθεση – λέει – δεν προκειται να σταματήσει εκεί, περιορισμούς δεν δέχεται επ΄ουδενί λόγω να κάνει, άλλωστε δεν βρισκόμαστε πιά στην εποχή που το κόκκινο βιβλιαράκι έβαζε κανονισμούς και περιορισμούς σε κάθε είδους δραστηριότητα. Προχωρά λοιπόν ακάθεκτη, και όπως δήλωσε η ίδια, δεν έχει κανένα απολύτως ενδιαφέρον για μιά μόνιμη σχέση με κανέναν άντρα. Το κυριώτερο πράγμα που ζητά, είναι η αλλαγή, δεν είναι νοητό να περιορίζει κανείς τις επιδιώξεις σε πολύ στενά πλαίσια, αυτό είναι το μόττο της. Το να πηδά τώρα από κρεββάτι σε κρεββάτι, ίσως δημιουργήσει την ιδέα στους Κινέζους για ένα καινούργιο άθλημα, το « άλμα επί κλίνης » – κατά το « άλμα επί κοντώ », και να σκεφτούν να το βάλουν στην προσεχή Ολυμπιάδα, που πρόκειται να γίνει στο Πεκίνο. Καλή ιδέα, έτσι δεν είναι ;
Κάθε πόσο χρονικό διάστημα αλλάζει αυτούς τους προσωρινούς συντρόφους της ; Δεν αναφέρεται στο δημοσίευμα, αλλά θα πρέπει να είναι πολύ συχνές οι αλλαγές αυτές και πολύ μικρά τα διαστήματα που κρατούν οι « σχέσεις » της αυτές. Μπορεί εξ άλλου, να άρχισε από πολύ μικρή ηλικία αυτές τις αξιοθαύμαστες δραστηριότητές της, αναφέρεται στο δημοσίευμα ότι από πολύ μικρές ηλικίες επιδίδονται οι σημερινές Κινέζες στο πολύ συναρπαστικό αυτό σπορ. Από τα δεκαπέντε, λίγο πιό κάτω ίσως, και πολύ μεγάλη έκταση έχει πάρει η κατάσταση αυτή. Που μπορεί βέβαια να παρουσιάσει και περαιτέρω βελτίωση σχετικά με το χρόνο έναρξης της δραστηριότητας, ας πούμε στα δώδεκα ή δεκατρία χρόνια. Πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης σε οποιαδήποτε προοδευτική κίνηση.
Τί λέγανε όμως οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ; Ότι ουδέν καλόν αμιγές κακού, και ουδέν κακόν αμιγές καλού. Στην προκειμένη περίπτωση, μέσα σ΄όλο αυτό το καλό που υπάρχει – για τις Κινέζες βέβαια και κυρίως για τους Κινέζους – υπάρχει και κάτι πολύ κακό. Ένα τεράστιο πλήθος από αρρώστειες που σχετίζονται με αυτόν τον ελεύθερο και από Πολιτειών προερχόμενο έρωτα, έχουν πλημμυρίσει τη μεγάλη αυτή χώρα. Και δυστυχώς, ανάμεσα σ΄αυτές είναι και μιά πολύ γνωστή και πολύ άσχημη, που οφείλεται στον επίσης γνωστό ιό, που απλώνεται όσο πάει και περισσότερο στη χώρα.
Υπάρχει και μιά άλλη συνέπεια, που ίσως ενοχλεί αρκετά τις Κινεζούλες, ιδίως των χαμηλών ηλικιών. Το μέγα πλήθος των εκτρώσεων στις οποίες υποβάλλονται, που δεν ξέρουμε κάτω από ποιές ιατρικές συνθήκες γίνονται, και τί συνέπειες μπορούν να έχουν. Ετσι είναι όμως τα πράγματα, δεν μπορείς να τα έχεις όλα, και την πίττα σωστή και το σκύλο χορτάτο . Καλή είναι η αντιγραφή μερικών ξένων προτύπων, αλλά προσοχή στη βαφή.
Πάντως, ίσως είναι ένα είδος επιδημίας που μπορεί να περιοριστεί αργότερα. Όπως έγινε σε κάποια – μικρή μάλλον κλίμακα – και στη χώρα από όπου ξεκίνησε, και όπου κάποιοι δείκτες δείχνουν σχετική μείωση των ελεύθερων αυτών σχέσεων. Ετσι τουλάχιστον φαίνεται.

Posted in Uncategorized | Comments Off

Μ Ι Α Π Ρ Ω Τ Ο Φ Α Ν Η Σ Λ Η Σ Τ Ε Ι Α

Μ Ι Α Π Ρ Ω Τ Ο Φ Α Ν Η Σ Λ Η Σ Τ Ε Ι Α

Το υποκατάστημα της τράπεζας είναι γεμάτο από πελάτες, που περιμένουν πίσω από τα ταμεία για να διεκπεραιώσουν τις υποθέσεις που έχουν εκεί. Άλλος για να πληρώσει στην τράπεζα, άλλος για να πάρει χρήματα, και γενικά ο καθένας για τη δική του υπόθεση. Σε μερικά ταμεία, υπάρχει μιά μικρή ουρά – αυτό που στα αγγλικά ονομάζουν q u e u e – ενώ σε άλλα, δεν υπάρχει κανενός είδους συνωστισμός, πλησιάζεις στο γκισέ, και σε λίγα λεπτά σου προσφέρουν τις υπηρεσίες που ζητάς από τον υπάλληλο.
Μιά συνηθισμένη σκηνή που σε αναρίθμητες τράπεζες του κόσμου και σε καθημερινή βάση, τη βλέπουμε όταν μπαίνουμε σε μιά τράπεζα. Ελα όμως, που μερικές φορές κάποια έκτακτα γεγονότα έρχονται να ταράξουν την όλη αυτή ήσυχη ατμόσφαιρα των χρηματικών συναλλαγών μεταξύ πελάτη και τράπεζας, και που τα βλέπουμε σε όλες σχεδόν τις χώρες, όπου βρίσκονται αυτά τα ευαγή και φιλανθρωπικά – φιλανθρωπικά για τους ανθρώπους που ιδιοκτησία τους είναι η τράπεζα – ιδρύματα. Και στην περίπτωση που περιγράφουμε, ένα τέτοιο έκτακτο επεισόδιο, έρχεται να ταράξει την κατά τα άλλα ήρεμη ατμόσφαιρα.
« Ολοι στο πάτωμα, ληστεία », ακούγεται μιά φωνή, και όλοι εκεί μέσα καταλάβαίνουν αμέσως περί τίνος πρόκειται. Βλέπουν μάλιστα το ληστή που στέκεται στη μέση του χώρου, που φορά μιά μάσκα στο πρόσωπό του και κρατά ένα όπλο στο δεξί του χέρι. Πέφτουν όλοι κάτω, και ο τραπεζοληστής πλησιάζει ένα γκισέ και ζητά από τον υπάλληλο να του γεμίσει την τσάντα που κρατά στο αριστερό του χέρι με χαρτονομίσματα. Γρήγορα ο υπάλληλος κάνει ότι του λέει ο ληστής, δίνει τα χρήματα και ο ληστής κατευθύνεται προς την έξοδο. Όλα αυτά, γίνονται μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα.
Όμως, όσο καλά κι αν σχεδιάσουμε κάτι, ένα απρόβλεπτο εμπόδιο μπορεί να παρεμβληθεί και να ανατρέψει τον όλο σχεδιασμό μας. Ετσι και στην περίπτωσή μας αυτή, ανατρέπεται η κατάσταση μόλις ο ληστής βγαίνει με τη λεία του από την τραπεζα, με σκοπό να επιβι-βαστεί στο αυτοκίνητο – που έχει αφήσει έξω απ΄αυτήν – και να εξαφανιστεί. Όπως συμβαίνει πολύ τακτικά στις ληστείες που γίνονται στη χώρα μας αυτούς τους καιρούς. Λοιπόν, αστυνομικός που βρίσκεται εκεί σε υπηρεσία – όχι όπως στα καθ΄ημάς όπου απουσιάζουν μονίμως οι αστυνομικοί και συχνά και οι φύλακες τών τραπεζών – αντιλαμβάνεται το τί έχει γίνει και αρπάζει το ληστή και του περνά τις χειροπέδες. Και επειδή η ιστορία αυτή γίνεται σε μιά πόλη των Ενωμένων Πολιτειών, του απαγέλλει και το στερεότυπο και απαιτούμενο από το νόμο : « You have the right to remain silent », τουτέστιν « Εχεις το δικαίωμα να παραμείνεις σιωπηλός », γιατί μπορεί να χρησιμοποιηθούν αυτά που θα πεί στο δικαστήριο.
Το παταράκ γίνεται όταν ο αστυνομικός βγάζει τη μάσκα από το πρόσωπο του επίδοξου ληστή. Τί βλέπει τότε, και που το βλέπουν και όλοι οι περίοικοι και οι πελάτες που έχουν εν τω μεταξύ βγεί από την τράπεζα ; Ότι ο ληστής είναι γυναίκα, δεν είναι – όπως κατά κανόνα συμβαίνει – άντρας. Και το όντως εκπληκτικότερο στην υπόθεση, είναι ότι πρόκειται για μιά γυναίκα προχωρημένης ηλικίας, που όπως θα φανεί από την παραπέρα εξέταση της υπόθεσης, είναι εβδομήντα έξι ετών.
Τα γεγονότα και οι λεπτομέρειες της ιστορίας αυτής, δεν έγιναν βέβαια ακριβώς έτσι, εντελώς αυθαίρετα έκανα την παρουσίασή τους, καθώς δεν υπήρχαν λεπτομέρειες σχετικές με την υπόθεση αυτή στα δελτία των ειδήσεων. Όμως, το βασικό γεγονός ήταν αυτό που τονίστηκε στο τέλος της περιγραφής, ότι δηλαδή η ληστεία αυτή είχε γίνει από μιά ηλικιωμένη γυναίκα. Άλλες λεπτομέρειες δεν ανακοινώθηκαν, ούτε και οι λόγοι που έσπρωξαν τη γυναίκα αυτή να σχεδιάσει και να εκτελέσει την εντελώς απίθανη αυτή ληστεία. Μπορούμε πάντως να υποθέσουμε, ότι είχε απόλυτη ανάγκη χρημάτων, αυτό πρέπει να θεωρηθεί σίγουρο.
Η ιστορία αυτή, θυμίζει τη ληστεία που είχε γίνει πριν από λίγα χρόνια σε τράπεζα της πρωτεύουσας της χώρας μας. Στην περίπτωση εκείνη, ο δράστης της επιχείρησης, ήταν βέβαια άντρας, αλλά και αυτός ήταν μιάς μάλλον προχωρημένης ηλικίας, λίγο μικρότερης από αυτήν της δράστιδος της ληστείας στην οποία αναφερθήκαμε. Και συγκεκριμένα ήταν εβδομήντα τριών χρόνων, και είχε συλληφθεί επίσης κατά τη διάρκεια της ληστείας.
Δεν ξέρω αν αυτά τα περιστατικά, μπορούν να αποτελέσουν την αφορμή να δημιουργηθεί μιά καινούργια μόδα σχετική με τις ληστείες. Να αρχίσουν δηλαδή να κάνουν τη μιά ληστεία πάνω στην άλλη, άνθρωποι προχωρημένων ηλικιών. Που μπορούν μάλιστα να ελπίζουν και σε μιά σχετική επιείκια των δικαστηρίων, στην περίπτωση που θα γίνουν τσακωτοί πάνω στην πολύ ωφέλιμη γι αυτούς επιχείρηση. Και βέβαια, δεν αρκεί να είναι ένα πράγμα μόδα για να επικρατήσει σαν συνήθεια, είναι και οι ανάγκες σε χρήμα που αναφέρθηκαν, που οδηγούν σε τέτοιου είδους ενέργειες.
Χρειάζονται βέβαια μερικά απαραίτητα εφόδια που πρέπει να έχει ο ηλικιωμένος ληστής που δεν είναι και τόσο εύκολο να αποκτηθούν αν δεν υπάρχουν σύμφυτα. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι πρωτίστως το θάρρος που πρέπει να έχει ο σχεδιαστής και εκτελεστής μιάς τέτοια παράτολμης πράξης, ένα θάρρος που θα πρέπει να εγγίζει και τα όρια του θράσους. Απαραίτητη επίσης είναι και η ψυχραιμία που πρέπει να διαθέτει ο επιχειρών τέτοιου είδους ληστείες, δεν πρέπει να τα χάνει μπροστά σε κάποια αντιξοότητα που μπορεί να προκύψει κατά τη διάρκεια της επιχείρησής του. Ικανότητα στη μεταμφίεση επίσης, και κάποιες άλλες δεξιότητες, που μάλλον πρέπει να υπάρχουν έμφυτες.
Μιάς και έγινε αναφορά στην από μέρους ηλικιωμένης γυναίκας ληστεία, αξίζει να αναφερθέί και μιά άλλη ληστεία, που έγινε κι αυτή στις Πολιτείες, λίγες μέρες μετά την πρώτη. Αυτή τη φορά, ο ληστής της τράπεζας ήταν μεν άντρας, μεταμφιεσμένος όμως σε γυναίκα. Κι όταν λέμε μεταμφιεσμένος, εννοούμε και ένδυση ανάλογη, αλλά και τα υπόλοιπα, χτένισμα, μακιγιάρισμα με κραγιόν, ρίμμελ και ρουζ, αλλοιώς δεν μοιάζει κανείς και τόσο πολύ με γυναίκα. Πάντως, κι ο ληστής αυτός πιάστηκε, δεν κατάφερε να ξεφύγει, κι αυτό δεν έγινε εξ αιτίας της μεταμφίεσης του, αλλά είτε από αδεξιότητα δική του, ή από επέμβαση φυλάκων ή αστυνομικών.
Eχουν δεν έχουν περάσει εκατόν είκοσι χρόνια, από την εποχή που έβγαιναν στους δρόμους των αγγλικών πόλεων και κυρίως του Λονδίνου, οι γνωστές μας και μη εξαιρεταίες σουφραζέττες. Που έβλεπαν τους άντρες να πηγαίνουν και να ψηφίζουν στις εκλογές, κι όχι μόνο να ψηφίζουν, αλλά και να ψηφίζονται για να βγούνε βουλευτές και κάποιοι από αυτούς υπουργοί και πρωθυπουργοί. Αγώνας μέγας είχε ξεσπάσει με τα συλλαλητήρια που έκαμναν συνεχώς οι Εγγλέζες αυτές για να αποκτήσουν το δικαίωμα του s u f f r a g e, δηλονότι του ψηφίζειν. Και πολύ ξύλο έτρωγαν από τους αστυνομικούς, που προσπαθούσαν να κρατήσουν την τάξη. Αυτή ήταν η αρχή των διεκδικήσεων των ίσων διακαιωμάτων των γυναικών σε όλο τον κόσμο, μέχρι τότε δεν είχαν σχεδόν πουθενά δικαιώματα. Και τα κατάφεραν, αφού μάζεψαν της χρονιάς τους, πήραν τα διεκδικούμενα, τα δικαιώματα δηλαδή του ψηφίζειν και του ψηφίζεσθαι. Κι από εκεί γενομένης της αρχής, ξαπλώθηκε το κίνημα αυτό σ΄όλο τον κόσμο.
Από τους καιρούς εκείνους και μετά, όλα τα « κάστρα » των αντρών εκπορθήθηκαν από τις γυναίκες. Οχι βέβαια σε ολόκληρο τον κόσμο, υπάρχουν και περιοχές στις οποίες κανενός είδους ισότητα δεν υπάρχει, κι αυτό χαρακτηρίζει σήμερα τις καθυστερημένες πολιτιστικά χώρες. Λοιπόν, μήπως και τα ελάχιστα που έχουν παραμείνει στο αντρικό φύλο, απειλούνται τώρα από τις γυναίκες της σύγχρονης εποχής ; Και μήπως, ανάμεσα σ΄αυτα, είναι και οι ληστείες πάσης φύσεως, στις οποίες δεν είχαν ανάμειξη μέχρι τώρα οι εκπρόσωποι του λεγόμενου ασθενούς φύλου ; Που θέλουν ίσως να αποδείξουν ότι δεν είναι καθόλου ασθενές φύλο, μιάς και βρίσκονται σε όλα τα χωράφια που ήσαν μεχρι τώρα των αντρών.
Οσο για της μεγάλης ηλικίας άτομα, άντρες και γυναίκες, που αποτολμούν ληστρικές επιθέσεις εναντίον ποικίλων στόχων, τον λόγο έχουν οι κοινωνιολόγοι και οι ψυχολόγοι, που πρέπει να μας εξηγήσουν το πώς γίνεται να μπαίνουν σε τέτοιου είδους διαδικασίες, άτομα που στο παρελθόν βρισκόντουσαν εκτός « μάχιμης » υπηρεσίας. Αλλά που τώρα, πήραν την απόφαση να αποδείξουν ότι όχι, κακώς τα θεωρούν ανίκανα για την οποιαδήποτε δράση, όσο επικίνδυνη και δύσκολη μπορεί να είναι αυτή.

Posted in Uncategorized | Comments Off

Π Ρ Ω Τ Α Θ Λ Η Τ Ε Σ Α Δ Ι Α Φ Ο Ρ Ι Α Σ

Π Ρ Ω Τ Α Θ Λ Η Τ Ε Σ Α Δ Ι Α Φ Ο Ρ Ι Α Σ

Υπάρχει μήπως και τέτοιο άθλημα που έχει μάλιστα και τους πρωταθλητές του ; Αυτό μας έλειπε τώρα, εκτός από τα αναρίθμητα αθλήματα που παίζονται σε ανοιχτούς και κλειστούς χώρους, να υπάρχει και ένα άθλημα μ΄ αυτόν τον πολύ περίεργο τίτλο. Από πρώτη ματιά, όχι, δεν υπάρχει κανένα τέτοιο σπορ, αν υπήρχε θα το ξέρατε, έτσι δεν είναι ; Προφανώς εδώ πρόκειται για κάτι άλλο, ο τίτλος είναι ψευδεπίγραφος.Μάλιστα, αυτό είναι, το ονόμασα « άθλημα », έτσι για να σας μπερδέψω. Αλλά δεν πρόκειται για αστείο -όπως μπορεί να το πάρει κανείς – το αντίθετο μάλιστα. Είναι κάτι πολύ σοβαρό, και θα εξηγηθώ παρακάτω.
Ισως έχετε ακούσει τον αγγλικό όρο « C a n d i d c a m e r a ». Η κάμερα είναι ως γνωσ-τον, η φωτογραφική η τηλεοπτική συσκευή που παίρνει εικόνες. Το επίθετο c a n d i d, σημαίνει : Αληθινός, ειλικρινής ( και τα παρόμοια ). Στο σύνολο του όρου, πρόκειται για μιά κάμερα, που είναι κρυμμένη, και κρυφά αποτυπώνει α λ η θ ι ν έ ς εικόνες, αυτή είναι η έννοιά της.
Λοιπόν, πριν από εικοσιπέντε περίπου χρόνια, ένας τηλεοπτικός σταθμός της Νέας Υόρκης, έστησε μερικές τέτοιες « κρυμμένες » κάμερες, πάνω σε μπαλκόνια ή στέγες ή σε άλλα κρυφά σημεία, σε μιά πολυσύχναστη περιοχή της Νέας Υόρκης, που έβλεπαν προς ένα συγκεκριμμένο σημείο ενός δρόμου με μεγάλη κίνηση τροχοφόρων και κυρίως πεζών, είχε μαγαζιά και πολλοί περνούσαν απ΄ εκεί για να ψωνίσουν. Σε ένα πεζοδρόμιο του πολυσύχναστου αυτού δρόμου, έβαλαν έναν γεροντάκο ξαπλωμένο στο έδαφος, και έπαιρναν συνεχώς εικόνες, για να δούνε τις αντιδράσεις των διερχομένων διαβατών και των επωχούμενων επί αυτοκινήτων.
Περίμεναν από τις πρωϊνές ώρες μέχρι το απόγευμα. Κανένας από τους διερχόμενους δεν πλησίασε τον ξαπλωμένο άνθρωπο για να δεί τι του συμβαίνει. Αλλά ούτε ειδοποίησε κανένας την αστυνομία ή κάποιο σταθμό πρώτων βοηθειών, για να επιληφθεί της καταστάσης. Το πράγμα ήταν εκπληκτικό, ούτε ένας απολύτως δεν έδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον επί τόσο πολλές ώρες. Βέβαια, οι κάτοικοι των μεγάλων Αμερικανικών πόλεων, ξέρουν ότι κάποιοι προσποιούνται τον αναίσθητο, και όταν πλησιάσει κανείς για να μετακινήσει τον πεσμένο ανθρωπο, αυτός βγάζει ένα όπλο και τους ζητά το πορτοφόλι τους, οπότε φοβούνται να πλησιάσουν. Όμως, αυτό δεν θα έπρεπε να εμποδίσει τους διερχόμενους να ειδοποιήσουν κάποιον αστυφύλακα να πάει ο ιδιος και να ελέγξει την κατάσταση, πλήρης δηλαδή αδιαφορία, άξια για βραβείο, αν βέβαια υπήρχε ένα τέτοιο βραβείο.
Την επόμενη ημέρα, το τηλεοπτικό αυτό κανάλι που είχε πάρει τις εικόνες αυτές, τις πρόβαλε στη μικρή οθόνη, παραθέτοντας και κάποια καυστικά σχόλια για την συμπεριφορά των ανθρώπων της σύγχρονης Αμερικανικής κοινωνίας. Οι Νεοϋορκέζοι είδαν με μεγάλη τους ντροπή το κατάντημα αυτό των « πολιτισμένων » ανθρώπων, και ποικίλα σχόλια έγιναν πάνω στο συγκεκριμμένο περιστατικό, που απεικονίζει μιά υπάρχουσα κατάσταση. Και τα σχόλια αυτά δεν ήσαν – όπως θα το περίμενε κανείς αυτό – καθόλου κολακευτικά για τους κατοίκους της μεγαλούπολης αυτής. Και ότι παρατηρήθηκε στην προκειμένη περίπτωση, ισχύει βέβαια και για όλες τις Αμερικανικές πόλεις, ακόμα και τις μικρές.
Αν αυτά τα πράγματα συμβαίνουν στις Ενωμένες Πολιτείες, η κατάσταση δεν είναι πολύ καλύτερη στις μεγάλες Ευρωπαϊκές πόλεις. Πριν από αρκετά χρόνια, είχα πληροφορίες από συμπολίτες μας που εργαζόντουσαν τότε στη Γερμανία, ότι και εκεί συνέβαινε κάτι ανάλογο, αλλά σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Συγκεκριμμένα, μου ανάφεραν, ότι αν κάποιος βρεθεί ξαπλωμένος στο δρόμο, δεν τον πλησιάζουν για να δούνε τι συμβαίνει, αλλά τουλάχιστον ειδοποιούν την αστυνομία και τις πρώτες βοήθειες για να επιληφθούν του πράγματος. Δεν ξέρω αν στο μέλλον θα φτάσει η κατάσταση στα Αμερικανικά πρότυπα, ας ελπίσουμε όμως ότι δεν θα φτάσει.
Ένα άλλο περιστατικό θα αφηγηθώ, όπως το άκουσα πριν από πολλά χρόνια, και φαίνεται ότι ήταν αληθινό. Ενας νεαρός, οδηγούσε το αυτοκίνητό του σε έναν Αμερικανικό δρόμο όχι μεγάλης κυκλοφορίας και χωρίς την παρουσία περιπολικών της αστυνομίας – αυτό κάμνει την ιστορία μας χωρίς πολύ έρεισμα, καθώς τα περιπολικά βρίσκονται και σε δρόμους μικρής κυκλοφορίας μέρα και νύχτα, και φαντάζομαι ότι και τότε έτσι θα ήταν, χωρίς να αποκλείει όμως την αλήθεια της ιστορίας, αν ο δρόμος ήταν αγροτικός ή πολύ μικρής κυκλοφορίας. Το αυτοκίνητο του νεαρού έπαθε βλάβη και ακινητοποιήθηκε μέσα στη νύχτα. Κατά το διάστημα της νύχτας εκείνης, που ίσως ήταν παγερή, πέρασαν αρκετά αυτοκίνητα από το σημείο εκείνο, αλλά κανένα δεν σταμάτησε για να δώσει κάποια βοήθεια στο νεαρό. Πρατήρια βενζίνης δεν υπήρχαν σε κάποια λογική απόσταση. Ολη τη νύχτα οι οδηγοί προσπερνούσαν, δεν σταματούσαν – για το φόβο εγκληματικής ενέδρας βέβαια – αλλά και δεν ειδοποιούσαν κάποια αστυνομική υπήρεσία. Το πρωϊ, ο νεαρός βρέθηκε νεκρός στο δρόμο, και ένα σημείωμα που είχε αφήσει δίπλα του, έλεγε : « Αυτοκτονώ, γιατί δεν θέλω να ζώ σε έναν τέτοιο κόσμο ». Ενδεχομένως ο νεαρός αυτόχειρας να είχε και κάποια ψυχολογικά προβλήματα που επιδεινώθηκαν από τη νυχτερινή αυτή περιπέτειά του, πάντως κι αυτή η ιστορία δείχνει μιά αληθινή κατάσταση, άσχετα με το αληθές ή όχι του περιστατικού.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι το στοιχείο του φόβου υπάρχει σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις, κυρίως όταν μιλάμε για τις Ενωμένες Πολιτείες. Μιά άλλη παράμετρος που δεν πρέπει να παραβλέπουμε, είναι ότι πολλοί άνθρωποι δεν θέλουν να έχουν ανάμειξη σε έρευνες της αστυνομίας, ανακρίσεις και τα λοιπά. « Για κοίτα, μπάς και νομίσουν ότι εγώ είμαι ο ένοχος για την υπόθεση αυτή ; Αστυνομικοί είναι, όλα να τα περιμένεις από αυτούς ». Αυτή μπορεί να είναι μιά προσέγγιση του ζητήματος. Και γενικά, κανένας δεν θέλει να εμπλέκεται σε ιστορίες που αφορούν άλλους, αυτός είναι και ο λόγος που ενώ οι γείτονες, γνωρίζουν ότι κάτι ανώμαλο ή και σοβαρό συμβαίνει σε κάποια οικογένεια στη γειτονιά τους, προτιμούν να κρατούν το στόμα τους κλειστό, και όταν συμβεί να γίνει ένα έγκλημα στην οικογένεια αυτή, είτε κάνουν πως δεν είχαν καταλάβει τίποτε, ή ομολογούν ότι κάτι ύποπτο είχαν αντιληφθεί, αλλά δεν πήγαινε ο νούς τους στο κακό που θα ακολουθούσε. Προπαντός να μην μπλέκουμε σε υποθέσεις άλλων.
Πάντως, για να επανέλθουμε στο θέμα της αδιαφορίας που χαρακτηρίζει κάποιους « πεπολιτισμένους » αλλά « ψυχρούς » λαούς, λέτε να συμβαίνει κάτι τέτοιο και σε μάς τους νότιους και λιγότερο « πολιτισμένους » λαούς, όπως τους Ελληνες, τους Ιταλούς, τους Ισπανούς, τους Τούρκους, τους Μεσανατολίτες, τους Ινδούς και άλλούς « απολίτιστους » αλλά ευαίσθητους άνθρώπους των λαών αυτών ; Για τους άλλους δεν μπορώ να ξέρω, δεν έχω κάνει στα μέρη τους, αλλά θα θέσω το ερώτημα που αφορά τους δικούς μας, τους Ελληνες : Μπορείτε να φανταστείτε ότι κάποιος άνθρωπος πέφτει ξαφνικά σε έναν δρόμο της Αθήνας,και οι παρευρισκόμενοι και οι διαβάτες βλέπουν με τέλεια αδιαφορία τον άνθρωπο αυτό, που επί πλέον φαίνεται να έχει τραυματιστεί ; Η εντύπωση που έχω, είναι ότι ένα τσούρμο από τους παρευρισκόμενους, θα τρέξουν να δούν τι έγινε, θα γίνει αμέσως τηλεφώνημα στο 166 να έλθει ασθενοφόρο και τα σχετικά.
Πριν από λίγες μέρες, είχα τη μικρή ατυχία να σκοντάψω σε ένα πεζοδρόμιο – όχι και τόσο τέλειας κατασκευής – της πόλης μας, και να πέσω κάπως « άγαρμπα » στο έδαφος. ( Συνήθως πέφτω πιό « κομψά », αλλά αυτή τη φορά δεν μπόρεσα να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων ). Λοιπόν, εν ριπή οφθαλμού και σε χρόνο μηδέν – i n n o t i m e κατά την αγγλοσαξωνική έκφραση -είχαν μαζευτεί γύρω μου τέσσερις – πέντε νεαρές και νεαροί ( παρά τα θρυλούμενα περί αδιαφόρων νέων στην εποχή μας ), και στη στιγμή είχαν φέρει χαρτομάντηλα, ένα ποτήρι νερό και κάλεσαν ταξί από το παρακείμενο καρτοτηλέφωνο, για να με διακομίσει, ή να με πάνε ίσως και οι ίδιοι – επιμονή να δείς εκεί – στο νοσοκομείο, παρά την διαβεβαίωση που τους έδινα ότι δεν υπάρχει χρεία νοσοκομείου. Μάλιστα, μιά κοπελλίτσα – που δεν ξέρω ποιά είναι, αλλά πού θα πάει, θα την βρώ – πλήρωσε και τον οδηγό του ταξί, αντιλαμβανόμενη εσφαλμένως ότι δεν θα μπορούσα να τον πληρώσω ο ίδιος. Βέβαια, το περιστατικό αυτό έλαβε χώραν μέρα μεσημέρι σε κεντρικώτατο δρόμο, αλλά άραγε θα ήταν πολύ διαφορετική η εικόνα αν γινόταν κάπου τα μεσάνυχτα ; Και να σκεφτείτε, ότι η πόλη μας – όπως κι ολόκληρη η χώρα – είναι γεμάτη από κακοποιά στοιχεία, ημεδαπά και αλλοδαπά, κάπως αλλοιώς θα περίμενε κανείς τη συμπεριφορά των περίοικων. Ισως επ΄αυτού να έχετε ορισμένες επιφυλάξεις – που άλλωστε διατηρώ κι εγώ – αλλά το ότι υπάρχει μιά οφθαλμοφανής διαφορά νοοτροπίας, αυτό είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση.

Posted in Uncategorized | Comments Off

Μ Η Δ Ε Ν Α Γ Α Ν

Μ Η Δ Ε Ν Ά Γ Α Ν

Καμμιά φορά κάθομαι και σκέφτομαι, και αναρωτιέμαι αν οι σύγχρονοι Ελληνες έχουν την ίδια νοοτροπία όπως οι αρχαίοι. Δύσκολο ερώτημα και ακόμα πιο δύσκολη η απάντηση. Πρέπει να τα βάλει κανείς κάτω, να μελετήσει καλά την συμπεριφορά των μεν και των δε, για να μπορέσει να αποφανθεί. Και τους μεν σημερινούς, μπορείς να τους δείς μέσα στην καθημερινότητα και να τους μελετήσεις. Τους αρχαίους πώς θα τους βάλεις κάτω απ΄το μικροσκόπιο ; Υπάρχει κανένας τρόπος ; Φαίνεται ότι υπάρχει, κι αυτός είναι μέσω των έργων του Αριστοφάνη, μέσα στα οποία αντικατοπτρίζεται ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονταν -και επομένως και σκέφτονταν – οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, τουλάχιστον οι Αθηναίοι. Αλλά και από άλλους αρχαίους συγγραφείς, όπως τον Θουκυδίδη, τον Πλάτωνα και άλλους, μπορούμε να πάρουμε αρκετά στοιχεία για τη μελέτη μας.
Ένα σημείο στο οποίο συναντάται όμοια συμπεριφορά ανάμεσα σε αρχαίους και νέους Ελληνες, είναι η συναισθηματική αστάθεια που υπήρχε και υπάρχει. Ο Ελληνας, από την πρώτη αρχή που τον βρίσκουμε σ΄αυτόν τον τόπο είναι γενικά κυκλοθυμικός. Η θα είναι υπερενθουσιώδης, ή θα είναι τελείως απογοητευμένος, και η διαδοχή ανάμεσα σ΄αυτές τις δυό κατάστάσεις, μπορεί να γίνει μέσα σε ελάχιστο διάστημα. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα μάς δίνει το χρηματιστήριο τον τελευταίο καιρό. Απλώνεται εν ριπή οφθαλμού η εντύπωση ότι μπορείς να γίνεις πλούσιος μέσα σε λίγες ημέρες, και όλοι – ή σχεδόν όλοι – τρέχουν ομαδικά και με μεγάλο ενθουσιασμό, να αγοράσουν ότι βρούν μπροστά τους. Για ένα διάστημα τα πράγματα πηγαίνουν καλά, ο ενθουσιασμός ανεβαίνει στα ύψη. Μόλις κάτι ασήμαντο συμβεί και αρχίζει μιά πτώση, πανικοβάλλονται όλοι – ή σχεδόν όλοι – και πέφτουν σε βαθειά μελαγχολία.
Η ίδια συμπεριφορά συναντάται και σε όλες σχεδόν τις καθημερινές εκδηλώσεις. Οσο μιά κατάσταση πηγαίνει καλά, άκρατος ενθουσιασμός επικρατεί, μόλις στραβώσει λίγο το πράγμα, χάνεται ολόκληρο το σύμπαν. Αυτή η συναισθηματική αστάθεια υπήρχε και στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο, αυτό το βλέπει κανείς όταν μελετά τους αρχαίους συγγραφείς και την ιστορία.
Αν κάνουμε μιά σύγκριση με τους κεντρικοευρωπαίους, θα δούμε ότι αυτοί, ούτε ενθουσιάζονται εύκολα, ούτε απογοητεύονται εύκολα. Αν λ.χ. δείτε μιά αθλητική ελληνική ομάδα στην πορεία της, θα προσέξετε ότι όταν κερδίζει τους αντιπάλους της, το γήπεδό της είναι γεμάτο, δεκάδες χιλιάδες τη χειροκροτούν πανηγυρίζοντες, Μόλις όμως έχει δυό διαδοχικές ήττες, οι περισσότεροι απ΄ αυτούς την εγκαταλείπουν, κάποιες εκατοντάδες μόνο παραμένουν κοντά της. Τι γίνεται στην Ευρώπη ; Η ομάδα πέφτει στην παρακάτω κατηγορία – δεν έχει βέβαια καμμιά ομάδα κάνει σύμβαση με το Θεό ότι θα μένει πάντα στις υψηλές κατηγορίες – αλλά οι φίλοι της είναι και πάλι σχεδόν όλοι παρόντες και στον υποβιβασμό της. Αυτό σαν ένα πρόχειρο και χειροπιαστό παράδειγμα. Τι παρατηρούμε εδώ ; Μιά κατάσταση χωρίς μέτρο. Τη μιά φορά, άκρατος ενθουσιασμός, την άλλη, έντονη απογοήτευση. Μέσος όρος δεν υπάρχει.
Κάποιες ιδιότητες που χαρακτηρίζουν αρχαίους και νέους Ελληνες : Επιπολαιότητα, που κάποτε εναλλάσσεται με μικρά διαστήματα σοβαρότητας. Η προχειρότητα, που κι αυτή είναι επακόλουθο της επιπολαιότητας. Η ανεμελιά, ένα ακόμα χαρακτηριστικό που κάποτε υπήρχε κι αυτή, αλλά δυστυχώς χάθηκε με τον σύγχρονο νευρωτικό και σπαστικό τρόπο ζωής, ένα ωφέλιμο μειονέκτημα είχαμε, το χάσαμε κι αυτό.
Ελλειψη σχεδιασμού δράσης και προχειρότητα. Πρόκειται να εκτελέσουμε ένα έργο. Αφήνουμε να περνά ο καιρός, έλα μωρέ, θα το προφτάσουμε στην προθεσμία του. Αλλά όταν κοντεύει ο καιρός που έπρεπε να είναι έτοιμο – αλλά δεν είναι – τρέχουμε να προλάβουμε, και ώ ! του θαύματος το έχουμε έτοιμο την τελευταία στιγμή. Αυτό βέβαια δείχνει έλλειψη προγραμματισμού, αλλά και θαυμαστή ταχύτητα της τελευταίας στιγμής. Τα αντίθετα γίνονται με τους κεντρικοβόρειους. Τα έχουν έτοιμα πριν τη λήξη των προθεσμιών.
Ασχολία με μανία για την πολιτική και κυρίως με τους πολιτικούς, αλλά και μεγάλη αδιαφορία γι αυτούς, όταν – όπως συμβαίνει σήμερα – παύουν οι πολιτικοί να έχουν κάποια ισχύ. Κάποτε είχαμε χωριστά καφενεία, τώρα πήγαμε στην αντίπεραν όχθη, δεν δίνουμε δεκάρα για δαύτους, ας πάνε στα κομμάτια. Και εδώ φαίνεται η παντελής έλλειψη μέτρου. Το « μηδέν άγαν » και το « παν μέτρον άριστον » που έλεγαν οι σοφοί πρόγονοί μας για τους τότε ίδιους προγόνους μας, πάει κι αυτό στο βρόντο.
Ο Ελληνας είναι πολύ ευαίσθητος και συναισθηματικός, όπως άλλωστε και οι υπόλοιποι Μεσογειακοί λαοί που κι αυτοί έχουν αρκετά κοινά με τους Ελληνες, από αυτά που αναφέρθηκαν προηγουμένως. Δείχνουν μεγάλη ευαισθησία στον πόνο του διπλανού τους, τρέχουν να βοηθήσουν χωρίς καθυστέρηση όποιον έχει ανάγκη. Αυτό δεν είναι γνώρισμα των βόρειων που είναι μάλλον απαθείς στο τι συμβαίνει στο διπλανό τους. Πολύ καλό αυτό. Και ύστερα έρχεται ένας άγριος εμφύλιος πόλεμος, στον οποίο γίνονται ακατανόμαστες αγριότητες εναντίον αθώων, μιά βαθεια αντίθεση, που κι αυτή δείχνει έλλειψη κάθε μέτρου. Αβυσσαλέο το μίσος κατά των ομοεθνών αντιπάλων τους, με αιτία διαφορές ιδεολογιών.
Στα σπίτια μας θέλουμε να υπάρχει απόλυτη καθαριότητα όλα να λάμπουν. Αυτός που θα έλθει να μας επισκεφθεί, πρέπει να θαυμάσει την τάξη και την καθαριότητα που θα δεί. Βγήκαμε έξω στο δρόμο, στο δάσος, στην πλάζ, ρίχνουμε κάτω ότι κρατάμε στα χέρια μας, δεν πάει να βρωμίσει ο τόπος, μήπως δικός μας είναι ; Τα ίδια και χειρότερα στους δρόμους της πόλης που μοιάζουν με σκουπιδότοπους, δήμαρχο έχουμε, ας στείλει τις υπηρεσίες καθαριότητας να μαζέψουν τα σκουπίδια, γι αυτό δεν τους πληρώνουμε ; Αν τα κάνεις αυτά στην « πεπολιτισμένη » Ευρώπη, μάλλον θα βρείς τον μπελά σου, ειδικά σε μερικές χώρες στις οποίες οι κανονισμοί είναι πολύ αυστηροί.
Είμαστε φοβερά δημοκρατικοί, δεν υπάρχουν άλλοι σαν κι εμάς. Η δημοκρατία πάνω απ΄ όλα, έτσι δεν είναι παιδιά ; Αλλά να μην ακούσουμε κάποιον άλλο να έχει διαφορετική γνώμη από μας. Τα αίματα ανάβουν αμέσως, τι βλακείες λές ρε σύ ; Ασχετος είσαι ολωσδιόλου που πιστεύεις αυτά τα πράγματα, άντε να μου χαθείς ! Και ενώ ο Ελληνας είναι σουπερδημοκράτης, παρασύρεται από δημαγωγούς από την αρχαιότητα – θυμηθείτε τον Κλέωνα – και κατάστρέφει την υποτιθέμενη δημοκρατία του.
Προπαντός η εφαρμογή των νόμων, όταν πρόκειται όμως για τους άλλους, όταν πρόκειται για μάς είναι αναγκαίο να τους παραβιάζουμε όταν χρειαστεί, μά τι μας χρειάζονται τόσοι νόμοι, δεν μπορούσε να είναι πιο απλό το νομικό μας σύστημα ; Και να στραβοκατουρήσεις δεν σε αφήνουν, είναι κατάσταση αυτή ; Ο γείτονας μας ενοχλεί με τη φασαρία που κάνει, θα φωνάξουμε το 100 να του κάνει παρατηρήσεις. Εμείς βέβαια μπορούμε να ενοχλούμε τους αλλους, αν τους στενοχωρεί αυτό, ας αλλάξουν σπίτι, όχι θα κάτσουμε να σκάσουμε.
Διαπρύσιοι κήρυκες της ηθικής, ιδίως όσον αφορά τις καταχρήσεις στο δημόσιο τομέα. Να γίνει αμέσως εξυγίανση και να πιαστούν οι κλέφτες και οι φοροφυγάδες και να κλειστούν στη στενή, έτσι για να μάθουν ότι δεν μπορούν να αλωνίζουν. Αλλά όταν πρόκειται να δηλώσουμε τα εισοδήματά μας, άλλη υπόθεση αυτή, θα κάνουμε την Εφορία συνεταίρο μας ; Δεν είμαστε και τόσο κορόϊδα όσο μας νομίζουν. Ολο και θα στρώσουμε καμμιά κομπίνα με τον εφοριακό που θα έλθει για έλεγχο, θα του δώσουμε ένα γερό μπαξίσι για να τα βγάλει πέρα κι αυτός στις δύσκολες μέρες μας.
Ενα πολύ κοινό σημείο ανάμεσα σε αρχαίους και νέους Ελληνες, φαίνεται να είναι η βωμολοχία. Τη βλέπουμε και την ακούμε πολύ στον Αριστοφάνη, αλλά φαίνεται ότι ο μεγάλος αυτός σατιρικός και κωμωδιογράφος, χρησιμοποίησε λεξιλόγιο που ήταν τότε σε χρήση από το λαό. Οι Ελληνες – καθώς και οι Ιταλοί και οι Σέρβοι – είναι οι πρώτοι στον κόσμο στις βωμολοχίες, μάλιστα νομίζω ότι είναι και οι μόνοι που έχουν άφθονο υβρεολόγιο που στρέφεται κατά των θείων, βρίζουν ελαφρά τη καρδία και χωρίς να αισθάνονται καμμιά συστολή, πρόσωπα της θρησκείας τους, ακόμη και το Θεό, κι αυτό όχι επειδή είναι άθεοι – οι άθεοι δεν βρίζουν έναν Θεό που δεν τον πιστεύουν – αλλά έτσι, από συνήθεια.
Είναι πασίγνωστο και αληθινό το ελληνικό φιλότιμο, δεν χρειάζεται να επεκταθούμε πάνω στο θέμα αυτό. Πάντως, αυτό δεν σημαίνει ότι ο φιλότιμος είναι – όπως το λέει η λεξη – τόσο έντιμος φίλος της τιμής. Πολύ καλά ένας φιλότιμος μπορεί να κάνει και κάποια άτιμη πράξη, το ένα δεν αποκλείει τελείως το άλλο, αυτό τουλάχιστον νομίζω.
Οι περισσότεροι Ελληνες είναι αληθινοί πατριώτες, με την καλή έννοια του όρου, όχι του σωβινισμού. Το έχουν αποδείξει πάμπολλες φορές, και θα το αποδείξουν και στο μέλλον αν χρειαστεί. Αλλά έχουμε και το κοντράστ, την προδοσία, για την οποία δεν μπορούμε να είμαστε περήφανοι. Και προδότες έχουμε να επιδείξουμε ουκ ολίγους, τόσο ανάμεσα στους αρχαίους, όσο και στους νεοέλληνες. Να αναφέρουμε ονόματα, δεν υπάρχει λόγος. Ένα μόνο να πούμε και φτάνει : Τον Σπαρτιάτη Ανταλκίδα και την επαίσχυντη Ανταλκίδειο ειρήνη που έκανε με τους Πέρσες σε βάρος των Αθηναίων.
Ιδού λοιπόν μερικά παραδείγματα που δείχνουν πόσο οι νέοι Ελληνες μοιάζουν σε συμπεριφορά στους αρχαίους. Κι ας λέει ο Φαλμεράϋερ ότι θέλει, ότι οι σύγχρονοι Ελληνες δεν έχουν καμμιά σχέση με τους παλιούς. Τα γεγονότα τον διαψεύδουν. Κι αυτό που δεν είχαν ούτε οι αρχαίοι, ούτε έχουν και οι νέοι, είναι το « μηδέν άγαν », όπως και το άλλο, το « παν μετρον άριστον ». Γιατί μέτρο ούτε είχαν, και ούτε και τώρα έχουν.
Μπορεί ο Ελληνας να αλλάξει, και να σκέφτεται και να ενεργεί σαν κεντρικοευρωπαίος, να είναι ψύχραιμος και να μην επηρεάζεται εύκολα από τις μεταβολές των κατάστάσεων ; Η μακρά πορεία του μέσα από τους αιώνες, δεν υποστηρίζει αυτή την άποψη. Τέτοιος ήταν, τέτοιος φαίνεται ότι θα μείνει.

Posted in Uncategorized | Comments Off

Ο Δ Ι Α Β Ο Λ Ο Γ Ι Α Τ Ρ Ο Σ

Ο Δ Ι Α Β Ο Λ Ο Γ Ι Α Τ Ρ Ο Σ

Δεν έχουν περάσει πολλές μέρες που τα δελτία ειδήσεων -που κατά κανόνα τίποτε το καλό δεν αναγγέλλουν – πληροφόρησαν τον κόσμο για ένα ακόμα « κατόρθωμα » του ανθρώπου, που όπως έχουμε δηλώσει κι άλλες φορές, είναι το αγριώτερο θηρίο που ζεί επάνω στον πλανήτη αυτό, και που μπροστά του οι τίγρεις, τα λιοντάρια, οι κροκόδειλοι και τα πάσης φύσεως άλλα « θηρία » των δασών, δεν πιάνουν χαρτωσιά μπροστά του. Ετσι είναι, αν είσαι, πρέπει να είσαι πραγματικά πρώτος, όχι, παίζουμε !
Ξέραμε για τον ευγενή εκείνο Ρώσο που ζούσε – αιωνία του η μνήμη – κοντά στις εκβολές του ήρεμου Ντον, και που σκότωσε και κατόπιν έφαγε μαγειρεμένους κατά διάφορους τρόπους, πενήντα επτά άλλους Ρώσους, και που τον κρεμάσανε στο Ροστώβ επειδή δεν έρριχνε αρκετό αλάτι στους ανθρώπους που μαγείρευε. Μάθαμε ακόμα για τον Κολομβιανό εκείνο που σκότωνε μικρά παιδιά, έτσι, χάριν γούστου όπως λένε, και που ο αριθμός των θυμάτων του είναι ανεξακρίβωτος, έχουν ανακαλυφθεί μέχρι τώρα εκατόν σαράντα πτώματα μικρών παιδιών, αλλά πιθανολογείται ότι ευθύνεται και για πληθώρα άλλων φόνων παιδιών στο διπλανό Εκουαδόρ. Πάντως αυτός δεν ήταν ανθρωποφάγος, αυτό πρέπει να το παραδεχτούμε, να
λέμε και του στραβού το δίκαιο.
Ακούσαμε και για το « δράκο » του Γιορκσάϊρ -αυτό έγινε πριν πέντε χρόνια περίπου -που είχε βάλει στόχο όλες τις γυναίκες που ασκούν το λεγόμενο « αρχαιότερο » επάγγελμα του κόσμου, ( που ίσως δεν είναι το αρχαιότερο, δεν είναι και πολύ σίγουρο αυτό ), και βάλθηκε να τις ξεκάνει τη μιά μετά την άλλη ο άτιμος ο Εγγλέζος. Όπως δεν θα θυμάστε, η δίκη του έγινε στο Λήντς, το μέρος εκείνο που είχε την καλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα της Ευρώπης στα τέλη της δεκαετίας του 60. Εκεί λοιπόν στο δικαστήριο, ο « κατά συρροήν » εγκληματίας αυτός, ( s e r i a l k i l l e r ), είπε στους δικαστές του,ότι αν τον άφηναν – αυτό τελείως θεωρητικό βέβαια – ελεύθερο, αυτός θα συνέχιζε το θεάρεστο έργο που είχε αναλάβει.
Θα είναι πάνω – κάτω δεκαπέντε χρόνια που αποκαλύφθηκε στη χώρα μας η γνωστή « εταιρεία δολοφόνων », μιά φοβερή οργάνωση που είχε στις τάξεις της, δικηγόρους, συμβολαιογράφους, γιατρούς και διάφορους άλλους βοηθητικούς, που δολοφονούσε ηλικιωμένα και μοναχικά άτομα, και έπαιρνε τις μεγάλες περιουσίες τους, είτε με την συγκατάθεση των υπερήλικων θυμάτων της, είτε πλαστογραφώντας τις διαθήκες τους. Αρχηγός της « εταιρείας », ήταν ο γνωστός και μη εξαιρεταίος Παπαδόπουλος – το μικρό όνομα δεν το θυμάμαι, τι να πρωτοθυμηθεί κανείς – ο οποίος μάλιστα δραπέτευσε σε μιά ομαδική απόδραση απ΄ τις φυλακές « υψίστης ασφαλείας » της Κέρκυρας, που μόνο υψίστης ασφαλείας δεν είναι, κάθε τόσο και λιγάκι δραπετεύει από εκεί όποιος επιθυμεί, κορόϊδο είναι να μένει μέσα ; Πάντως, τον Παπαδόπουλο τον πιάσανε, φαίνεται ότι δεν είναι τόσο καλός στις δραπετεύσεις, όσο στις δολοφονίες.
Πριν λίγες μέρες, έγινε η δίκη ενός γιατρού στο Πρέστον της Βορειδυτικής Αγγλίας ( του οποίου η ομάδα Πρέστον Νορθ Εντ, είναι αυτή που κατέκτησε τα πρώτα δύο πρωταθλήματα ποδοσφαίρου της Αγγλίας το 1889 και το 1890 ). Αυτός που λέτε ο γιατρός, – φτού να μην τον βασκάνουμε – ο Χάρολντ Σίπμαν ( H a r o l d S h i p m a n ), είχε υπό την παρακολούθησή του τρεις χιλιάδες ανθρώπους, σύμφωνα με το εθνικό σύστημα υγείας της Βρεττανίας, που μοιράζει τους κατοίκους των πόλεων και των χωριών, σε τομείς των λίγων χιλιάδων κατοίκων, που τους παρακολουθεί ένας γιατρός του τύπου του οικογενειακού γιατρού. Ηταν λοιπόν αυτός ο αξιότιμος μίστερ Χάρολντ Σίπμαν, οικογενειακός γιατρός τριών χιλιάδων ανθρώπων εκεί στη Βορειοδυτική Αγγλία
Αυτός που λέτε ο εξαίρετος επιστήμονας, ήταν από χρόνια τοξικομανής, φαίνεται ότι ο ανθρωπος είχε ψυχολογικά προβλήματα. Εκαμνε – έτσι ακούστηκε απ΄ την τηλεόραση – χρήση ηρωϊνης, και φαίνεται ότι πλαστογραφούσε συνταγές άλλων γιατρών για να γράφει την ηρωϊνη. Αλλά ίσως να μην ήταν ηρωϊνη, δεν ξέρω αν υπάρχει σε χρήση αυτή η ουσία στην Βρεττανία για θεραπευτικούς σκοπούς, σαν ισχυρό παυσίπονο. Ισως να ήταν μορφίνη, αυτή χρησιμοποιείται παντού σ΄όλον τον κόσμο σαν παυσίπονο, επίσης με ειδική συνταγή γιατρού.
Η πλαστογραφία αυτή ανακαλύφθηκε πριν από αρκετά χρόνια, αλλά ο ιατρικός σύλλογος της Βρεττανίας, δεν έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει τότε : Να διαγράψει από την ιατρική οικογένεια τον γιατρό αυτόν για το βαρύ αυτό ποινικό αδίκημα, και να του στερήσει την άδεια ασκήσεως του ιατρικού επαγγέλματος. Ετσι, ο θαυμάσιος αυτός άνθρωπος συνέχισε να ασκεί το επάγγελμα του γιατρού στην περιφέρεια όπου ήταν διορισμένος από το υπουργείο Υγείας.
Ανάμεσα στους αρρώστους που παρακολουθούσε, – μαύρη παρακολούθηση θα τους έκαμνε βέβαια ένας τοξικομανής -ήσαν, όπως ήταν φυσικό, και πολλοί ηλικιωμένοι άνθρωποι. Με τα λίγα και με τα πολλά, ο άνθρωπος αυτός κατάφερε να δολοφονήσει δεκαπέντε τέτοιους ηλικιωμένους αρρώστους, κάμνοντάς τους μεγάλες δόσεις μορφίνης – ή ηρωϊνης, όπως μάλλον εσφαλμένα μετέδωσαν τα δελτία ειδήσεων – και άρπαξε τεχνηέντως τις περιουσίες αρκετών από αυτούς, ή όλων, είτε με τη συγκατάθεσή τους, είτε πλαστογραφώντας τις διαθήκες τους, βλέπετε είχε από καιρό εκπαιδευτεί άριστα στο ευγενές « επάγγελμα » του πλαστογράφου.
Λένε, ότι ο κλέφτης και ο ψεύτης, τον πρώτο χρόνο χαίρονται. Όμως, αυτό δεν φαίνεται να ισχύει για τους πλαστογράφους, αυτοί μπορούν να χαίρονται πολλά χρόνια. Ετσι συνέβηκε και με τον λαμπρό αυτό γιατρό που έκαμνε σωρό τις πλαστογραφίες, και κανένας δεν τον είχε υποψιαστεί, παρ΄ όλο που είχε το γνωστό περίλαμπρο παρελθόν. Και ύστερα σου λένε ότι η Βρετανική αστυνομία είναι εξαιρετικά δυνατή, τους πιάνει όλους τους κακοποιούς στο πί και φί. Ισως όμως αν ήταν στην περιοχή του Λονδίνου, να τον βουτούσε η Σκότλαντ Γυάρντ, αυτή έχει καλή φήμη, αυτό το ξέρει όλος ο κόσμος. Αλλά, τι να σου κάνει η τοπική αστυνομία, έχει άραγε πείρα από εγκληματίες τέτοιου μεγάλου μεγέθους ;
Αφού χάρηκε πολλά χρόνια ο μίστερ Σίπμαν, στέλνοντας στον άλλο κόσμο δεκαπέντε – επισήμως – αρρώστους του, ( θεωρείται επίσης ύποπτος για τριακόσιους σαράντα πέντε ακόμα θανάτους, χωρίς να υπάρχουν επί του παρόντος αποδείξεις ), τελικά η τύχη του τον εγκατέλειψε. Κάτι στραβό θα γίνει σε μιά τόσο μεγάλη σειρά εγκλημάτων, έτσι λέει ο νόμος των πιθανοτήτων. Σε κάποιους μπήκαν ψύλλοι στ΄αυτιά τους, μίλησαν εκεί που έπρεπε, και άρχισε η αστυνομία να σκαλίζει την υπόθεση. Και σκαλίζοντας τα πράγματα, δεν δυσκολεύτηκε να φτάσει στην αλήθεια. Και ο κόσμος έμαθε με μεγάλη του κατάπληξη, ότι ο άνθρωπος που έπρεπε να τους εμποδίζει να πηγαίνουν στην αιωνιότητα, αντίθετα τους εξαπόστελνε να πάνε μιά ώρα γρηγορώτερα.
Ο αξιότιμος μίστερ Χάρολντ Σίπμαν – που καλύτερα θα έκαμνε να ασχολείται με τη ναυτιλία παρά με την ιατρική, καθώς το όνομα του δηλώνει ναυτικό επάγγελμα – δικάστηκε από το δικαστήριο του Πρέστον Νορθ Εντ, και πήρε δεκαπέντε φορές ισόβια,που είναι η μεγαλύτερη ποινή από τον καιρό που καταργήθηκε η ποινή του θανάτου. ( Το προηγούμενο ρεκόρ φαίνεται ότι το κατείχε ο « δράκος » του Γιορκσάϊρ για τον οποίο έγινε νωρίτερα αναφορά, με δεκατρείς φορές ισόβια, τόσους φόνους γυναικών είχε κάνει εκείνος ο λαμπρός Εγγλέζος πριν από λίγα χρόνια. Και φαίνεται ότι τα ρεκόρ δημιουργούνται για να καταρρίπτονται, ακριβώς όπως συμβαίνει με τα αθλητικά ρεκόρ. Ετσι, ίσως δεν είναι πολύ μακρυά η μέρα, που και το ρεκόρ αυτό θα καταρριφθεί από κάποιο άλλο άτομο της ευγενούς φυλής των Αγγλων, που στο σημείο αυτό υστερούν σε ένα βασικό σημείο : Δεν απονέμεται στους έξοχους αυτούς υπηκόους της Αυτής Μεγαλειότητας ο τίτλος του σερ, πρόκειται για μιά κατάφωρη αδικία που πρέπει να εξετασθεί από την Ευρωπαϊκή επιτροπή ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αυτό θα ήταν το σωστό ) .
Φυσικά δεν πρόκειται μόνο για τους Αγγλους, τα ίδια ισχύουν για όλους τους ανθρώπους που κατοικούν πάνω στο φλοιό αυτού του πλανήτη, όλοι τους είναι παρ΄τον ένα και χτύπα τον άλλο. Αναφέρθηκε και ο Ρώσος και ο Κολομβιανός, θα μπορούσαν να αναφερθούν όλες οι φυλές της γής, αλλά αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή δεν έχω πρόχειρα άλλα στοιχεία.Το αν δεν παρουσιάζονται παρόμοια κρούσματα σε άλλους λαούς σε τόσο μεγάλη συχνότητα, πρέπει να οφείλεται σε κάποιους λόγους που δεν μπορούμε να τους εξετάσουμε εδώ, και ίσως να μην τους ξέρουν ούτε οι ειδικοί. Πάντως, και η λαμπρή φυλή των Ελλήνων, έχει να παρουσιάσει – όπως αναφέρθηκε πρωτύτερα με το συνδικάτο δολοφόνων του Παπαδόπουλου – και τους δικούς της άξιους εκπρόσωπους σ΄αυτόν τον τομέα.
Εχουμε διατυπώσει επανειλημμένα, τη γνώμη ότι ο άνθρωπος είναι το μόνο « θηρίο » που υπάρχει στη γή. Το γιατί συμβαίνει αυτό, δεν έχει καμμιά εξήγηση. Κανένας λόγος, κοινωνικός, θρησκευτικός ή άλλος, δεν πείθει για το πολύ περίεργο αυτό φαινόμενο. Ο κατάλογος των αγριοτήτων που διαπράττει ο άνθρωπος – ιδίως σε καιρό πολέμου – είναι τόσο μακρύς, ώστε αδυνατεί κανείς τις απαριθμήσει όλες, θα ήταν μιά μάταια προσπάθεια. Και μπορούμε να θυμηθούμε και πάλι τα λόγια του Πασκάλ « Ο άνθρωπος είναι η δόξα και το αίσχος του σύμπαντος ». Μόνο που συνήθως τον βλέπουμε να είναι μόνο το αίσχος του σύμπαντος, την πρώτη ιδιότητά του, αποφεύγει συνήθως να μας την επιδείξει.

Posted in Uncategorized | Comments Off

ΤΟ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΚΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΜΑΣ

Τ Ο Μ Ι Κ Ρ Ο Σ Κ Ο Π Ι Κ Ο Α Φ Ε Ν Τ Ι Κ Ο Μ Α Σ

Μέχρι πριν από έναν αιώνα -και ίσως και λιγότερο – οι άνθρωποι έκαμναν τις δουλειές τους με το « ραχάτι » τους, η πολλή βιασύνη που χαρακτηρίζει τη σημερινή εποχή δεν υπήρχε, εκτός ειδικών περιπτώσεων. Το άγχος τού να προλάβω να κάνω όλες τις δουλειές της ημέρας, ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτο. Η ίδια η λέξη « άγχος » ήταν άγνωστη, ακόμα και στους μορφωμένους. Οι αργοί γενικά ρυθμοί των παλαιών εποχών, δεν άφηναν το χρόνο να ασκεί καμμιά συνήθως πίεση επάνω στους ανθρώπους, η γνωστή τουρκική έκφραση « γιαβάς -γιαβάς », ταίριαζε απόλυτα με την κατάσταση εκείνη. Όλα τα πράγματα έπρεπε να γίνουν με τη σειρά τους, γιατί δηλαδή να βιαζόμαστε, μήπως μας κυνηγάει κανένας ;
Μέχρι πριν και σαράντα χρόνια, οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν σαν αποκλειστική εργασία τις αγροτικές καλλιέργειες και την κτηνοτροφία, τουλάχιστον στις εκτός κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, καθώς και βόρειας Αμερικής περιοχές. Ακόμα πιό πολύ, αυτό συνέβαινε στις Ασιατικές και τις Αφρικανικές χώρες. Οι αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες δεν έχουν ούτε μέρα ούτε ώρα, ο καιρός υποδεικνύει πότε θα πρέπει να ασχοληθεί ο άνθρωπος μ΄ αυτές. Ξυπνά το πρωϊ και βλέπει τον ουρανό. Βρέχει, δε θα πάω στη δουλειά, και αύριο ημέρα είναι. Χιονίζει, το ίδιο, δεν γίνεται καμμιά δουλειά. Και επειδή οι δουλειές του αγρότη και του κτηνοτρόφου εξαρτώνται άμεσα απ΄ τον καιρό, γίνεται ο ίδιος πρακτικός μετεωρολόγος με την πείρα που αποκτά, και με τη γνώση που παίρνει απ΄τους πιό παλιούς απ΄αυτόν.
Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες, οι αγρότες δεν είχαν ρολόγια, έβλεπαν το ύψος που είχε ο ήλιος πάνω απ΄ τον ορίζοντα, και υπολόγιζαν κατά προσέγγιση σε ποιό μέρος της ημέρας βρισκόντουσαν. Ενας πολύ γνωστός τρόπος υπολογισμού της ώρας – ή μάλλον του χρόνου – ήταν ο αριθμός των τσιγάρων που χρειαζόντουσαν να καταναλωθούν, γιά να διανύσει κανείς μιά συγκεκριμένη απόσταση. Ρωτούσες τον άνθρωπο που καθόταν στην άκρη του μονοπατιού, πόσο δρόμο έχεις να κάνεις μέχρι να φτάσεις στο τάδε μέρος και σου απαντούσε : « Ε, δεν θα είναι τρία τσιγάρα δρόμος ; ». Ένα τσιγάρο χρειάζεται γύρω στα δέκα λεπτά σε κανονικό κάπνισμα – ούτε πολύ γρήγορο, ούτε πολύ αργό – μέχρι να φτάσει στη γόπα, στο άκρο του, τα τρία τσιγάρα σήμαιναν λοιπόν περίπου μισή ώρα.
Στις πόλεις έμενε σχετικά μικρό ποσοστό του γενικού πληθυσμού. Οι αστοί ήσαν κατά το πλείστον τεχνίτες, σιδεράδες, χαλκουργοί, τσαγκάρηδες, πεταλωτήδες αλόγων, κατασκευαστές σαγμάτων – δηλαδή σαμαριών -για τα γαϊδούρια. Ακόμα ασχολούντο με τις βαφές πάσης φύσεως, με τις οικοδομές, τις ξυλουργικές εργασίες και διάφορες άλλες δουλειές. Λίγοι αστοί έκαμναν εμπόριο, και άλλοι ήσαν πανδοχείς, δηλαδή ξενοδόχοι ανθρώπων και ζώων, όπως τους βλέπουμε τώρα στις ταινίες Γουέστερν. Πανδοχεία δεν υπάρχουν πιά μιάς και έλειψαν τα ζώα που χρησιμοποιούσαν τότε για μεταφορά φορτίων και έλξη οχημάτων. Και λίγα ακόμα επαγγέλματα που δεν μπορώ να τα φέρω τώρα στη μνήμη μου.
Αν χρειαζόσουν τις υπηρεσίες των τεχνιτών και των άλλων επαγγελματιών την εποχή εκείνη, σου έλεγαν ότι η δουλειά σου θα γίνει, κάνε όμως λίγη υπομονή να τακτοποιήσω προηγουμένως μιά δουλειά που έχω αναλάβει να την παραδώσω σήμερα. Κι αν δεν μπορέσω σήμερα, έ, και αύριο ημέρα του Θεού είναι, θα τα βολέψουμε τα πράγματα. Ετσι, ούτε ώρα, αλλά ούτε και μέρα πολλές φορές, ήταν καθωρισμένη για την τακτοποίηση της υπόθεσής σου. Υπομονή, όλα θα γίνουν με τη σειρά τους. Και προπαντός, όχι, δεν θα γίνουμε δούλοι εκείνου του μικροσκοπικού αφεντικού που ανακαλύφτηκε πριν λίγους αιώνες, του ρολογιού.
Παρένθεση εδώ. Η διαίρεση του ημερονύκτιου σε εικοσιτέσσερις ώρες, ανήκει στον Ιππαρχο, τον πολύ μεγάλο Ελληνα αστρονόμο του 2ου π.Χ. αιώνα, που έκανε αυτό τον διαχωρισμό του χρόνου που είναι βέβαια αυθαίρετος, θα μπορούσε αντί για 24 ώρες να διαιρεθεί το ημερονύκτιο σε τριάντα ή εξήντα πέντε ή σε όσες άλλες θέλετε ώρες. Επίσης, χώρισε την ώρα σε εξήντα λεπτά – επίσης αυθαίρετα – και με τον ίδιο τρόπο το λεπτό σε εξήντα δευτερόλεπτα. Εννοείται ότι αυτά ήσαν τελείως θεωρητικά, ούτε τα λεπτά μπορούσαν να μετρηθούν, ούτε – πολύ λιγότερο – τα δευτερόλεπτα. Βέβαια, μπορούσε να γίνει υπολογισμός των ωρών στα ηλιακά ρολόγια, που από αιώνες ήσαν σε χρήση στη Μέση Ανατολή. Όμως, χρειάστηκε να φτάσουμε στον δωδέκατο αιώνα, για να κατασκευαστεί το πρώτο πρωτόγονο μηχανικό ρολόγι, για να μπορέσουν να χωρίσουν την ώρα σε λεπτά αλλά όχι βέβαια σε δευτερόλεπτα, αυτό το κατάφεραν σχετικά πρόσφατα, ακριβώς δεν ξέρω πότε. Κλείνει η παρένθεση.
Μέχρι πριν κάποιες δεκαετίες, το ρολόγι δεν ήταν δυνάστης των ανθρώπων, αυτό αναφέρθηκε προηγουμένως. Όμως, στους αστικούς πληθυσμούς των δυτικών χωρών, είχε αρχίσει να παίζει το φθοροποιό ρόλο του από τον προηγούμενο κιόλας αιώνα, κι όταν λέμε προ-
ηγούμενο, εννοούμε τον δέκατο ένατο. Οι μαγαζάτορες έπρεπε να ανοίγουν τις ορισμένες ώρες τα καταστήματά τους, και να τα κλείνουν πάλι στην καθορισμένη ώρα. Ετσι, όλο και πιό συχνά έβγαζαν το ρολόγι της τσέπης από το πρόσθιο μέρος του παντελονιού τους ή του γιλέκου τους – όπου ήταν βαλμένο σε είδικό τσεπάκι το ρολόγι της τσέπης – ή έβλεπαν το ρολόγι του τοίχου, για να τα συμβουλεύονται. Αλλά και οι πάσης φύσεως υπάλληλοι – δημόσιοι και ιδιωτικοί – έπρεπε να μπούνε κι αυτοί στο ίδιο λούκι. Ετσι, έγιναν χωρίς να το θέλουν και χωρίς να το σκεφτούν, δούλοι του μετρητή αυτού του χρόνου.
Στη σημερινή εποχή, τίποτε δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς να βάλουμε σε τάξη τις προτεραιότητες των υπόθέσεών μας, και επομένως να καταρτίσουμε και το πρόγραμμά τους με βάση το χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι κάθε τόσο και λίγο, υπάρχει ανάγκη να κοιτάζουμε αυτό το μικροσκοπικό πραγματάκι, που τώρα δεν το εχουμε στο τσεπάκι του παντελονιού μας ή του γιλέκου μας, αλλά στον καρπό του χεριού.
« Πώ, πώ, πέρασε η ώρα », είναι μιά συνηθισμένη έκφραση στις μέρες μας. Όταν συμβαίνει να ετοιμαζόμαστε για ταξειδι, λέμε : « Αμάν, πρέπει να κάνουμε γρήγορα, θα χάσουμε το αεροπλάνο (ή το τραίνο ) », κι αυτό όταν ξεχάσουμε να συμβουλευτούμε τον καταπιεστή μας. Γιατί, όπως είναι γνωστό, τα αεροπλάνα φεύγουν στην καθορισμένη ώρα τους, παρεκτός – όπερ και σύνηθες – έχουν απεργία οι διάφοροι εργαζόμενοι στις αεροπορικές εταιρίες ή τα αεροδρόμια. ( Για το τραίνο, υπάρχει πάντα η περίπτωση να έχει καθυστέρηση και έτσι να το προλάβουμε ).
Κλείνουμε κάποιο ραντεβού, επαγγελματικής ή οποιασδήποτε άλλης φύσεως. Πρέπει να είμαστε ακριβείς στην ώρα μας, να μην κάνουμε τους άλλους να περιμένουν. Αλλά ευτυχώς, οι ώρες των ραντεβού, καθορίζονται μεν, αλλά κατά κανόνα παραβιάζονται, ειδικά από τους Μεσογειακούς λαούς, κυρίως τους Ιταλούς. Αλλά και οι Ελληνες δεν πάνε πίσω. Τι θα γίνει αν καθυστερήσω μισή ώρα, μήπως θα χαλάσει ο κοσμος ; Η σκέψη αυτή είναι πολύ σωστή, δέ θα σκάσουμε για μιά καθυστέρηση λίγης ή και αρκετής ώρας, όλο και κάποια δικαιολογία θα επικαλεστούμε για την αργοπορία μας. Αρκετό άγχος έχουμε με τα διάφορα της καθημερινότητας, ας πετάξουμε από πάνω μας μερικά πράγματα που θα μπορούσαν να μας αγχώσουν ακόμα πιό πολύ.
Αλλά σαν να μην έφτανε το ρολόγι του χεριού, έχουμε και άλλο, πολύ πιό δυσάρεστο και ενοχλητικό ξαδέρφι του, το ξυπνητήρι. Ο σημερινός εργαζόμενος άνθρωπος, πρέπει να πάει στη δουλειά του νωρίς το πρωϊ, είτε είναι ελεύθερος επαγγελματίας, είτε μισθωτός – ιδιωτικός ή δημόσιος υπάλληλος ή εργάτης. Το να ξυπνήσει κανείς από μόνος του, έχει πολύ ρίσκο, πάντα υπάρχει ο φόβος να παραταθεί ο ύπνος του πέραν του επιτρεπόμενου. Μπορεί να είναι αναγκαίο να ξυπνήσει πολύ νωρίς, ας πούμε στις έξι το πρωϊ, λίγο νωρίτερα ή αργότερα. Τί κάνει λοιπόν ; Τοποθετεί την ώρα που πρέπει να ξυπνήσει, στο ειδικό ρολόγι που επινοήθηκε γι αυτό το σκοπό, το ξυπνητήρι, το πλέον απεχθές από όλα τα εφευρήματα του ανθρώπου. Οι κάπως παλιοί θα θυμούνται τα ξυπνητήρια με τον εκκωφαντικό θόρυβο, που χρησιμοποιούσαν τω καιρώ εκείνω, που σε έκαναν να τινάζεσαι έντρομος απ΄ το κρεββάτι σου, την ώρα που μακαρίως κοιμόσουν τον ύπνο του δικαίου, ( ή συνηθέστερα του αδίκου, για να λέμε την αλήθεια, πόσοι δίκαιοι υπάρχουν σ΄ αυτό τον κόσμο ; ). Βέβαια, τα τελευταία χρόνια, τα ξυπνητήρια έχουν γίνει πιό « πολιτισμένα », πιό διακριτικά. Δεν παύουν όμως κι αυτά να μας καταδυναστεύουν. Το να χαλάει κανείς το χουζούρι ενός ανθρώπου που κοιμάται μακαρίως, είναι πράγμα απάνθρωπο, νομίζω ότι δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία περί αυτού.

Posted in Uncategorized | Comments Off