ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΣΧΑΤΗ ΤΩΝ ΠΟΙΝΩΝ :

Π  Ο  Ι  Α     Ε  Ι  Ν  Α  Ι     Η     « Ε  Σ  Χ  Α  Τ  Η  »  Τ  Ω  Ν     Π  Ο  Ι  Ν  Ω  Ν   ;

Θα απαντήσετε  μόλις ακούσετε το ερώτημα  αυτό, ότι και  βέβαια η εσχάτη των ποινών, είναι η θανατική, όλοι αυτό λένε. Βγάζει το δικαστήριο την τελική του απόφαση, ύστερα από εφέσεις και κοντρα  εφέσεις, και αποφαίνεται  ότι ο κατηγορούμενος καταδικάζεται εις την εσχάτην των ποινών, δηλαδή εις θάνατον. Από εκεί και πέρα,τα πράγματα παίρνουν την κανονική τους σειρά. Ο κατηγορούμενος κλείνεται στη  φυλακή για να ένα διάστημα – μικρό ή μεγαλύτερο – περιμένοντας να  έλθει το ξημέρωμα  της κανονισμένης  μέρας, να έλθουν οι δεσμοφύλακες και να τον πάρουν και να τον οδηγήσουν στον τόπο της  εκτέλεσης της ποινής. Που άλλοτε, στα παλιά χρόνια, ήταν ο απαγχονισμός, δηλαδή η κρεμάλα, και ήταν σχεδόν σε όλους τους λαούς αυτός ο τρόπος θανάτωσης του κατάδικου.

Τα τελευταία χρόνια  γίναμε πιό πολιτισμένοι, δεν μας αρέσει καθόλου το θεάμα ενός ανθρώπου που βλέπουμε  κρεμασμένο, όχι, δεν είναι  θέαμα κατάλληλο ούτε για ενήλικους αυτό. Το γυρίσαμε εδώ στην Ευρώπη  στην εκτέλεση με τουφεκισμό  από εκτελεστικό απόσπασμα, είναι πολύ πιό πολιτισμένος αυτός ο τρόπος, δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία περί αυτού. Ενώ στις Ενωμένες πολιτείες, έβαζαν τους ανθρώπους επάνω σε μιά  καρέκλα, τους φορούσαν έναν σκούφο στο κεφάλι, και ύστερα τους διοχέτευαν ένα  ισχυρό ηλεκτρικό ρεύμα, που έκαμνε τους ανθρώπους κάρβουνο. Αλλά  και εκεί, άλλαξαν  τώρα γνώμη, εδώ και  κάμποσο καιρό, στις λίγες Πολιτείες που εφαρμόζεται η θανατική ποινή, τους κάνουν  μιά ένεση, και ο καταδικασμένος πέφτει σε ύπνο από τον οποίο δεν ξυπνά ποτέ. Πάντως, σε πολλές χώρες τώρα της Ευρώπης, η θανατική ποινή έχει καταργηθεί εδώ και κάμποσο καιρό Το ξαναλέμε, λένε ότι η θανατική ποινή είναι ή εσχάτη όλων ; Όταν όμως το  καλοσκεφθεί κανείς καλά αυτό  το πράγμα, γρήγορα θα  καταλάβει ότι  ο χαρακτηρισμός αυτός της εσχάτης των ποινών, είναι  λαθεμένος, ότι άλλη  είναι η εσχάτη των ποινών. Δεν είναι η κρεμάλα, δεν είναι το  τουφέκι, δεν είναι η ηλεκτρική καρέκλα ούτε η ένεση. Το γιατί δεν είναι αυτές οι έσχατες των ποινών, χρήζει επεξήγησης και ανάλυσης, Την οποία θα προσπαθήσουμε να κάνουμε με τα όσα γνωρίζουμε πάνω σ΄αυτό το θέμα.

Τί παθαίνει αυτός που καταδικάζεται στ΄αυτή  τη λεγόμενη  « εσχάτη των ποινών » ; Δεν ήμασταν ποτέ στη  θέση του, αλλά μπορούμε να κάνουμε κάποιες συγκρίσεις με τους ανθρώπους στους οποίους ανακοινώνεται ότι πάσχουν από  ανίατη ασθένεια, και ότι σε δυό – τρεις μήνες, θα αποδημήσουν εις Κύριον ( ή σε κάποιον άλλο, μπορείτε να  καταλάβετε τί ακριβώς εννοούμε ). Μπορεί να έχει  κάποια αγωνία, αλλά ίσως με την πάροδο της πρώτης ψυχρολουσίας, να  αρχίσει να  σκέπτεται ότι επι  τέλους, κανένας δεν είναι  αιώνιος, ότι  όλοι θα έχουν την ίδια κατάληξη όπως αυτός. Και με τον τρόπο αυτό, να υποχωρήσει η φοβία που φυσιολογικά αισθάνεται ο κάθε άνθρωπος στην προοπτική αυτή.

Λοιπόν, και ο καταδικασμένος  στην εσχάτη  των ποινών, την  εκτέλεση με τουφέκι ή με ένεση, θα περάσει από αυτόν τον κύκλο των συναισθημάτων. Θα έχει την αρχική αγωνία, θα ταλαιπωρηθεί με άσχημες  σκέψεις για ένα διάστημα πριν την εκτέλεση της ποινής, και ύστερα θα το φιλοσοφήσει  κάπως το πράγμα. Όπως  κάνει ο κάθε άνθρωπος, σαν  τον ανίατιο ασθενή που  αναφέραμε, αλλά και ο  οποιοσδήποτε  άνθρωπος που  γνωρίζει ότι τα ψωμιά του κοντεύουν να τελειώσουν. Και το παίρνει απόφαση, εκών άκων.

Ας πούμε τώρα, ότι δεν εφαρμόζεται καθόλου η θανατική ποινή. Ότι τη θέση της παίρνει μιά ποινή ισόβιων δεσμών, κι αν θέλουμε την κατεβάζουμε – όπως συμβαίνει στη χώρα μας – στα τριάντα  χρόνια ( που  μπορεί να γίνουν ακόμα και εικοσιπέντε χρόνια ). Μπαίνει  ο άνθρωπος στη φυλακή σε ηλικία ας πούμε τριάντα ή  σαράντα χρόνων. Και τότε αρχίζει το  γνωστό  μαρτύριο του χρόνου, που δεν περνά  με καμμιά  κυβέρνηση, όπως  πάνω κάτω, αλλά σε πολύ πιό περιορισμένη κλίμακα, συμβαίνει και με το ωράριο εργασίας, που αν και είναι οκτώ μόνο ώρες, μας φαίνεται ατέλειωτο. Σε πλήρη αντίθεση με τις ημέρες των θερινών διακοπών, οι οποίες περνούν με υπερβολική ταχύτητα. Πρόκειται  δηλαδή για τη  σχετική αντίληψη του χρόνου όπως τον αντιλαμβανόμαστε  υποκειμενικά, άλλοτε  περνά αργά, άλλοτε γρήγορα, αν και είναι πάντα ο ίδιος.

Εχει μπή λοιπόν ο κατάδικός μας στης φυλακής τα σίδερα, που κάποτε ήσαν για τους λεβέντες, αλλά τώρα δεν είναι πιά. Λεβέντης θεωρείται τη σημερινή εποχή των απατεώνων, κλεφτών και πάσης φύσεως κακοποιών, αυτός που κάνει όλα αυτά τα παράνομα πράγματα, αλλά στη φυλακή δεν μπαίνει. Είναι πονηρός και ξεφέυγει από τις δαγκάνες του νόμου, έχοντας καλούς δικηγόρους, ή  δίνοντας το  σχετικό  « φακκελάκι » στους εισαγγελείς, τους δικαστές και όλους όσους  εμπλέκονται στα  σχετικά με τη  δικαιοσύνη. Λοιπόν, έχει μπή μέσα ο άνθρωπος στον οποίο αναφερόμαστε, πρέπει τώρα να μείνει τουλάχιστον  εικοσιπέντε χρόνια στο φρέσκο. ( Παρεκτός και κατά έναν περίεργο  ελληνικό νόμο, μπορεί  να βγεί ύστερα από δεκαοκτώ ή και λιγότερα χρόνια, αν δείξει καλή διαγωγή ).

Όταν μεταφράσει κανείς τα χρόνια  αυτά – έστω μόνο δεκαοκτώ – σε μήνες, και τους μήνες σε ημέρες, θα δεί  ότι πρόκειται για  ένα πολύ μεγάλο  διάστημα, που  δυστυχώς περνά με πολύ μικρή ταχύτητα, με ρυθμό χελώνας θα λέγαμε. Μιά μέρα, μιά βδομάδα, ένας μήνας, μέχρι να περάσει αυτό το χρονικό διάστημα, φαίνεται ολόκληρος αιώνας. Εχει παρατηρηθεί, ότι και έναν μήνα μόνο εγκλεισμό όταν βάζουν, όχι μόνο σε φυλακή, αλλά και για οποιαδήποτε άλλη αιτία – ασθένεια ας πούμε – ο χρόνος  κυλά αργά, οι  ώρες δεν περνούν, φαίνονται αληθινά ατέλειωτες σ΄αυτόν που είναι αναγκασμένος να παραμένει κλεισμένος.

Δεν είναι φυσικά μόνο αυτό που κάμνει τη φυλακή αφόρητη για τον καθένα. Οποιος έχει μπή σε φυλακή – έστω και για πολύ μικρό διάστημα – ξέρει καλά τί σημαίνει αυτό το σωφρονιστικό ίδρυμα, ποιές είναι οι συνθήκες  που επικρατούν  εκεί μέσα. Οχι  μόνο στις ελληνικές φυλακές, στις οποίες  ελλείψει χώρου, οι φυλακισμένοι βρίσκονται στριμωγμένοι ο ένας επάνω στον άλλο, αλλά  και στις πιό σύγχρονες φυλακές προηγμένων χωρών. Για να γίνει πιό κατανοητό το πράγμα, θα αναγκαστώ  να κάνω κάτι το  πολύ δυσάρεστο. Να βάλω τον αναγνώστη μέσα στη φυλακή, εννοώντας βέβαια  έναν απρόσωπο αναγνώστη, έτσι για λόγους ευκολίας. Θα μπορούσα να βάλω τον εαυτό μου στη θέση αυτή, αλλά αυτή η ιδέα δεν μου είναι καθόλου ευχάριστη. Και παρ΄όλο – όπως είπα – ότι πρόκειται για  απρόσωπη παρουσία, ζητώ ευσεβάστως συγγνώμη από τον αναγνώστη ( όχι την  αναγνώστρια, οι  γυναίκες πολύ σπάνια μπαίνουν στη στενή ), για την ταλαιπωρία στην οποία τον υποβάλλω.

Μπαίνεις λοιπόν αγαπητέ αναγνώστη στη φυλακή, και ο  δεσμοφύλακας σε οδηγεί μετά τα καθιερωμένα στο  κελλί σου. Που είναι ένα δωματιάκι, περίπου τρία απί τρία, λίγο μεγαλύτερο, λίγο μικρότερο. Εκεί μέσα  είναι το κρεββάτι σου, ένα κάθισμα, εκεί μέσα επίσης είναι και η  τουαλέττα  σου. Εκεί  μέσα θα κάμνεις τις φυσικές σου ανάγκες, πολύ δυσάρεστο πράγμα αυτό στη σημερινή πολιτισμένη εποχή μας, στην οποία έχουμε συνηθίσει σε ανέσεις.

Το επόμενο πρωϊ και  κάθε πρωϊ, σηκώνεσαι  από το κρεββάτι  σου πολύ νωρίς, τα χαράματα. Πιάνεις τη σκούπα και το σφουγγαρόπανο, και  καθαρίζεις το κελλί σου, δεν πρέπει να το βρεί ο δεσμοφύλακας βρώμικο. Κατεβαίνεις κατόπιν στο εστιατόριο, και  κάθεσαι σε ένα μακρόστενο τραπέζι, και μαζύ με πολλούς ακόμα φυλακισμένους, παίρνεις το μάλλον μέτριο πρωϊνό σου. Υστερα, βγαίνεις μαζύ με άλλους κρατούμενους στο προαύλιο της φυλακής, κάνεις τις βόλτες σου στο χώρο  αυτό, πιάνεις συζήτηση με τους άλλους, και προσπαθείς να κάνεις κάποιους  φίλους, που  μάλλον θα  σου χρειαστούν  στο διάστημα που  θα βρίσκεσαι στη φυλακή. Υστερα επιστρέφεις στο κελλί σου και ασχολείσαι με ότι σου κάνει κέφι.

Το μεσημέρι ξανά στο τραπέζι για το μεσημεριανό γεύμα, που βέβαια δεν είναι αστακός με μαγιονέζα, αυτό να το ξέρεις από νωρίς, δεν βρίσκεσαι στο Χίλτον και δεν πρέπει να περιμένεις περιποίηση Χιλτον εδώ. Μετά από το γεύμα, αποσύρεσαι στο κελλί σου για λίγες ώρες, ύστερα ξανά στον περίβολο, βόλτες  πάλι με τους  συγκρατούμενους, και στο τέλος ξανά στο κελλί. Αυτό  το κελλί που  θα σου είναι  η μόνιμη διαμονή  σου για δεκαετίες . Ξαναβγαίνεις στην αυλή το απόγευμα, και κάνεις πάλι κάμποσες βόλτες. Περνά κάποια  ώρα έτσι, και πάλι μέσα  στους τοίχους του  δεσμωτηρίου. Ερχεται η ώρα το δείπνου, και θα πάς πάλι στην τραπεζαρία για  να πάρεις το βραδυνό  σου. Και κατόπιν  στο κελλί για το βράδυ και τον νυχτερινό σου ύπνο, αφού περάσεις λίγη ώρα πριν να ξαπλώσεις. Αν συμβαίνει να έχεις και συγκάτοικο στο κελλί και το μοιραζόσαστε -πράγμα μάλλον σίγουρο με τη στενωσιά που υπάρχει στις φυλακές – θα κάμνεις παρέα με τον σύνοικό σου, κάτι είναι κι αυτό.

Και τώρα, σε άλλα πολύ σπουδαιότερα. Ξέρεις καλά από πηγές αξιόπιστες, ότι στις φυλακές όπου φιλοξενούνται βαρυποινίτες, κυκλοφορούν κάποιοι σκληροί  « μάγκες », που κυβερνούν εκ των ένδον τις φυλακές. Ότι επιβάλλουν τον δικό τους νόμο στους άλλους φυλακισμένους, και ότι για να τα πάς καλά μ΄αυτούς, πρέπει να πηγαίνεις με τα  « νερά » τους. Αν κάνει πως τους πάς κόντρα, δεν σε βλέπω και τόσο καλά. Χρήσιμο είναι να έχεις φιλίες με κάποιους ισχυρούς από το συνάφι αυτό.

Αυτοί και κάποιοι άλλοι, κάμνουν και ένα είδος λαθρεμπορίου στη φυλακή. Το εμπόρευμα που διακινούν – με την ανοχή  διαφόρων που υποτίθεται ότι πρέπει να τους προσέχουν αλλά δεν το κάμνουν – είναι  τα ναρκωτικά. Πάσης  φύσεως ναρκωτικά, ότι  τραβά η ψυχή σου. Από το αθώο εν πολλοίς χασισάκι, μέχρι  τα σκληρά, ηρωϊνη και  κοκαϊνη. Κάποια στιγμή θα σου προσφέρουν  και σένα κάτι τέτοιο για δείγμα, για δοκιμή. Θα το πάρεις ή θα αρνηθείς ;  Δύσκολο να το αρνηθείς, ξέρεις με τί τύπους έχεις να κάνεις.

Λεφτά ίσως δεν έχεις για να το αγοράσεις, μπορεί όμως να έχεις από τις επιχειρήσεις που είχες κάνει όταν ήσουν έξω από τα σίδερα. Αν δεν έχεις, θα ζητήσεις από κάποιους δικούς σου που είναι έξω, οικογενειακούς ή όχι, να σου δώσουν κάτι, μέσα  θα είσαι για πολλά χρόνια, ίσως δεν θα χαλάσουν  το χατήρι ενός  βαρυποινίτη.  Όπως και να έχει το  πράγμα, είναι δύσκολο να αποφύγεις  τις προσφορές των εμπόρων αυτών. Αν μπορέσεις, έχει καλώς, θα είσαι ήσυχος από αυτή την πλευρά.

Υπάρχουν κι άλλα πράγματα εκεί, που δεν θα ήθελες καθόλου να τα πειραμαστιστείς. Οπως είναι γνωστό, γυναίκες  δεν επιτρέπεται να έχεις – ούτε μιά για δείγμα – μέσα στη φυλακή. Βέβαια, είναι  μέγα λάθος  αυτό, υπάρχουν πολλοί που θα θέλουν  να σε μεταχειριστούν σαν γυναίκα, καταλαβαίνεις τί θέλω  να πώ. Ισως και σύ να θελήσεις να κάνεις τα ίδιο σε άλλους άντρες που είναι φυλακισμένοι μαζύ σου, να τους χρησιμοποιήσεις σαν υποκατάστατο γυναίκας. ( Με την ευκαρία, νομίζω ότι στις φυλακές της Καλιφόρνια, επιτρέπεται να έρχονται οι γυναίκες  ή οι  « φίλες » των  φυλακισμένων μιά φορά τη βδομάδα ή τις δεκαπέντε μέρες, και  να μένουν  για λίγα λεπτά  απομονωμένες με τους κατάδικους ). Οι  πολύ πάντως σκληροί που διαφεντεύουν τους άλλους βαρυποινίτες, έχουν τον πρώτο λόγο στο ζήτημα αυτό. Θα έχουν το μάτι τους επάνω σου, θα προσπαθούν να βρούν ευκαιρία  που θα εισαι μονάχος, να σου κάνουν διάφορα  πράγματα, από αυτά που  ανέφερα. Δύσκολο, πολύ δύσκολο να τους αποφύγεις, τα έχουμε δεί όλα αυτά σε ταινίες αμερικάνικες, τα έχεις δεί και εσύ όλα αυτά που γίνονται  ανάμεσα στους  φυλακισμένους, δεν σου είναι  άγνωστα. Και  θα ξέρεις, ότι κυκλοφορεί αυτά τα χρόνια και ένας πολύ σκληρός ιός, που σχετίζεται μ΄αυτές τις υποθέσεις.

Κάποτε όμως, τα χρόνια της φυλακής τελειώνουν, όπως τελειώνουν  όλα ανεξαιρέτως τα πράγματα σ΄αυτόν  τον κόσμο. Και τώρα ήλθε η ώρα να σε βγάλω από τη φυλακή, αρκετά έκατσες μέσα. Αλλωστε, έχουν περάσει είκοσι ολόκληρα χρόνια απ΄ τη μέρα που μπήκες στην  « ψειρού », έδειξες καλή  διαγωγή και σε απάλλάξανε  οι δικαστές από το υπόλοιπο της ποινής. Και βγαίνεις  έξω, για να  συνεχίσεις τη ζωή  σου. Αλλά τί  θα κάνεις  τώρα που  βγήκες στον έξω κόσμο ; Είσαι άφραγκος, είχες αρχίσει  την καρριέρα σου σαν ληστής, αλλά γρήγορα πιάστηκες σε μιά ληστεία στην  οποία έκανες και χρήση του περιστρόφου σου, και έστειλες στον άλλο κόσμο έναν άνθρωπο. Αφραγκος λοιπόν,  p e n i l e s s, όπως το λένε οι αγγλόφωνοι. Να συνεχίσεις την καρριέρα που είχες αφήσει στη μέση ; Μπά, αυτό είναι εκτός λογικής, ήσουν τότε τριάντα χρόνων, είσαι τώρα πενηντα πέντε, τί μέλλον θα έχεις τώρα ;

Να σε πάρουν κάποιοι στη  δουλειά, μην το πιστεύεις, εδώ  υπάρχει μεγάλη  ανεργία και σ΄αυτούς που έχουν καθαρό  μητρώο, εσένα θα  πάρουν ; Να πάς  μετανάστης σε άλλη χώρα, δεν μπορείς, πάλι το άτιμο  το ποινικό μητρώο  το εμποδίζει  αυτό. Αδιέξοδο λοιπόν, μιάς και δεν υπάρχει η κατάλληλη  υποδομή από κοινωνικούς λειτουργούς, που να προσφέρουν εργασία σε όσους έχουν κάνει στο φρέσκο.

Απελπιστική  κατάσταση  λοιπόν, που θα  σε σπρώξει  και πάλι – χωρίς να το θέλεις – σε κάποια παράνομη  δραστηριότητα. Χωρίς  περίστροφα αυτή τη φορά, το δις εξαμαρτάνειν ουκ ανδρός σοφού. Και  εσύ έχεις γίνει αρκετά σοφός όλα αυτά  τα δύσκολα, τα  πολύ δύσκολα χρόνια, που πέρασες δια πυρός και σιδήρου. Και μπαίνει  τώρα αυτόματα  το ερώτημα : Είναι η θανατική ποινή η  « εσχάτη των ποινών » ; Υστερα  από αυτά  που είπαμε, όχι, δεν είναι. Η εσχάτη των ποινών, είναι τα ισόβια δεσμά, ιδίως αν είναι πραγματικά ισόβια, όπως είναι σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου, όχι όπως σε μάς.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Comments are closed.